Di.XI.anſel. liº. ſuo de poſſeſſione ſpirituſſcī.Sed quia ipſum adducunt vterqꝫ proſe ⁊ ſit altercatio magna de intentioneeius que fuerit ideo hic nolo multumcirca intentionem eiꝰ īmorari.Cōtra iſtaꝫ opinionem ſunt ratōnes que ſumuntur ex duobus medijs. primuꝫ medium eſt ex ratione formali conſtitutiui. 2ᵐ mediumeſt ex diſtinctione emanationum. ¶ Expͥmo horuꝫ arguitur ſic: quocunqꝫ formaliter aliquid conſtituitur ī eſſe eodēdiſtinguitur: quia eodeꝫ eſt aliquid ens⁊ vnum vnitate conuenienti tali entitati: ⁊ ſi vnum igitur in ſe eſt indiſtinctuꝫ⁊ ab alijs diſtinctum: ſed filius conſtituitur in eſſe perſonali filiatōne: ergo ⁊ eaformaliter diſtinguitur ab omni alia ꝑſona: igitur per impoſſibile vel incompoſſibile circunſcripto quocunqꝫ alio⁊ maxime poſteriori filiatōne remanebit filius filiatione diſtinctus perſonaliter a quacunqꝫ perſona. aſſumptuꝫ patet: quia filiuſ non conſtituitur in eſſe ꝑſonali ſpiratione actiua quia illa eſt comunis patri ⁊ filio: ⁊ non ſunt in eo ꝓprietates poſitiue alie ꝙͣ generatio paſſio ⁊ ſpiratio actio: ergo ⁊cͣ. Reſpondeiꝙ formali conſtitutiuo non diſtinguit̉aliquid a quocunqꝫ: ſed tm̄ ab illiſ cumquibus maxime conuenit ⁊ a quibꝰ nōdiſtinguitur aliquo modo niſi illo formali conſtitutiuo. Exemplum. homorationalitate non diſtinguitur a lapideſed a ſpeciebus animalis cum quibꝰ conuenit maxime: ⁊ a quibus in pauciſſimis videtur diſtingui. a lapide enim diſtinguitur animalitate que non eſt formale conſtitutm̄ eius qꝛ lapis eſt inaīatus: ita dicitur in ꝓpoſito ꝙ filius cumpatre conuenit in ſpiratōne actiua ⁊ inhac diſtinguitur a ſpūſancto. ꝓpͥo autēſuo formali.ſ. filiatōne diſtīguitur a patre cum quo maxime conuenit: qͣre ⁊cͣ.Contra iſtud ⁊ pͥmo qꝛ quodlibet hn̄saliquod eē diſtinguitur diſtinctōe conueniēte illi eſſe a qͦcūqꝫ alio ꝑ aliqd̓ qd̓eſt de ratione eiꝰ inquātū hꝫ tale eē. filiigit̉ perſonaliter diſtinguitur per aliqd̓quod ē de ratione eius inquātū eſt ꝑſona. ſpiratio actiua non eſt de ratōe eiuſinquantum perſona: ſed filio iam poſito eſt quaſi ꝓprietas aduenticia. Ex hͦpatet ꝙ exemplum adductum non ē adꝓpoſitum: quia ⁊ ſi homo diſtinguitura lapide nō per rationale pͥmo. diſtīguitur tn̄ per aliquod qd̓ eſt de eſſētia ſuaita ꝙ incōueniēs eſſet ip̄m per nihil qd̓eſt de eſſentia ſua a lapide diſtingui: ſedtm̄ per riſibilitatem ita eſt gͦ in propoſito. Ex hoc etiam patet ꝙ exemplū cōcludit propoſitum: homo enim non diſtinguetur eſſentialiter a lapide inquantum animal ſi aīal nō eēt de eſſentia eiꝰ:quod tamen eſt licet non vltimum conſtitutiuum eiꝰ: ſic autem arguitur in ꝓpoſito: quodcunqꝫ diſtinguitur ab alioper ſe: inquātum tale diſtinguitur ꝑ aliquod qd̓ eſt ꝑ ſe de ratōne eius inquantum tale filiuſ per ſe diſtinguitur a nonfilio. igitur ꝑ aliquod quod eſt de eſſentia eius: ſed hoc non eſt vis ſpiratiua. cōſequitur enim ꝓpͥetatem cōſtitutiuameius gͦ ⁊cͣ. 2º ſic formale conſtitutiuumdiſtinguitur conſtitutum ab omni alioetiam ſi per impoſſibile quodcunqꝫ aliud ab illo circūſcribat̉: quia ꝑ illud diſtinguitur primo.i. adequate ab omninon tali: ſed quodcunqꝫ non habens illam formam conſtitutiuam eſt non taleigitur ꝑ illam diſtīguitur ab omni alionon habente illam. Iſta ratio declarat̉quia licet homo non tm̄ per rationalediſtinguatur a lapide: ſed etiam per aīalitatem. non etiam primo diſtinguiturper rōnalitatem.i. non adequate: quiatunc quodlibet diſtīctū a lapide eſſꝫ rōnale: ſed adequate in genere corporis pͥmō diſtinguitur a lapide per animatuꝫtamen circūſcribendo per intellectū abhomine quodcunqꝫ aliud a rationali ꝑ
