Di. XIIIII.omnipotētia in deo ē preciſa ratio poſſibilitatis in creatura negatio potentieactiue in deo eēt cā negationis poſſibilis in creatura: quod ipſe negat ⁊ bene:quantū ad hoc: qꝛ impoſſibilitas in creatura ē ꝓpter formalem repugnantiaꝫꝑtium. Preterea. iſte reſpectꝰ qui conſequitur potentiam actiua in deo in. 4ºinſtanti aūt eſt realis aut non. Si realiſ⁊ ad extra hoc ē improbatuꝫ di. 30. Sirōnis: gͦ in. 3º inſtanti terminat̉ poſſibilitas ad deum ſub rōne abſoluta: quodnon infero ſicut in ſe inconueniēs ſed tāꝙͣ a pluribus concedēdum: ⁊ ſaltem nōhabendum ꝑ inconuenienti ab eis quitenent op. illius doc. exquo ſequitur adeam. ¶ Similiter ꝓpter ideꝫ ex iſta poſitōe infero aliam concluſionem.ſ. ꝙ nōeſt aliquis reſpectus prior ex ꝑte cāe ꝙͣex parte cauſati: immo ab ipſa cā ſb̓ rone abſoluti eſt ipſum cātum ſub ratiōeabſoluta: ⁊ poſtea tertio ſequitur reſpectus in cāto ad cām. ⁊ 4º in cā ad cātuꝫiſſe ergo ordo abſolutorum ⁊ relatiuorum quem hic concedit nunꝙͣ debet teneri inconueniens tenentibus eum. 3ºſimiliter infero ꝙ potētia vt eſt attributum diuinum ⁊ dicit perfectionem ſimpliciter non dicit aliqueꝫ reſpectum adcreaturam quod ipſe ꝓbat in prima ſētentia. 6. quolibet. q. 3ª. qꝛ nulla perfectio diuina ⁊ ſimpliciter dependet a creatura: hoc autem ꝓbat Anſel. mono. c.15. cum illa relatio ad creaturam nō dicat perfectionem ſimpliciter etiam ī d̓o:quia deus non eſſet talis ſi creatura nōeſſet. eſt autem ꝑfectum omni perfectōeſimpl̓r ex ſe ⁊ ex natura ſua ⁊ non ex aliquo reſpectu ad creaturam: hoc igiturillatum quod puto eſſe veruꝫ ſicut ⁊ aduo non debent reſpui ſicut inconueniens ab aliquibus tenentibus dicta eiuſ.Aliter dicoa prima ſententia ꝙͣtum ad illud qd̓ ꝓbant illa duo argumenta: qꝛ lꝫpotentia dei ad ſe.i. aliqua ꝑfectio abſoluta qua deus eſt formaliter potens ſitin deo in primo inſtanti nature ſicut ⁊quelibet perfectio abſoluta ſimpliciterſicut calorem conſequitur eſſe potentiam calefaciendi qui tamen calor eſtabſoluta forma: tamen per ipſaꝫ potētiā ſub rōne qua eſt omnipotentia nonhabꝫ obiectu quod ſit pͥmo poſſibile ſꝫꝑ intellectum diuinum ꝓducentem inpͥº inſtanti illud in eē intelligibl̓i: ⁊ intellectus non ē formal̓r potentia actiua qͣdeus dr̄ formal̓r oīpotens: ⁊ tunc res ꝓducta ab intellectu diuino in eē tali.ſ. ītelligibili in pͥmo inſtanti nature habetſe ipſa eē poſſibile in ſcd̓o inſtanti nature: qꝛ ſeipſa formal̓r non repugnat ſibieſſe ⁊ ſeipſa formal̓r non repugnat ſibihr̄e eē neceſſarium ex ſe: in qͥbus duobꝰſtat tota rō poſſibilis in quibus correſpondet rōnibus potētie actiue: non eſtigr̄ poſſibilitas in obō aliquoº pͥor ꝙͣ ſitoīpotentia in deo accipiendo oīpotentiam ꝓ ꝑfectione abſoluta in deo ſic̄ neccreatura ē prior aliquo abſoluto ī deo:ſi tn̄ res intelligat̉ eſſe poſſibilis anteꝙͣdeus ꝑ oīpotentiam ꝓducat eam: ſic eſtverum: ſed in illa poſſibilitate nō ē ſimpliciter pͥor ſed ꝓducit̉ ab ītellectu diuino. Quātū aūt ad īpoſſibilitatē dicoꝙ illa n̄ p̄t eē pͥº ex ꝑte dei: ſic̄ dic̄ pͥª ſnīa⁊ hoc ꝓpter rōnem factam ꝯtra ſcd̓amſententia: qꝛ ipſa eſt impoſſibilis ꝓpterrepugnantiam eius vt fiat quod intelligo ſic: impoſſibile ſimpliciter īcludit incompoſſibilia que ex ratiōibus ſuis formalibus ſunt incōpoſſibilia: ⁊ ab eo ſt̓pͥncipiatiue incompoſſibilia a quo pͥncipiatiue habent ſuas rationes formalesEſt igitur ibi iſte ꝓceſſus: ꝙ ſicut deusſuo intellectu producit poſſibile in eſſepoſſibili ita producit duo entia formaliter vtrunqꝫ in eſſe poſſibili ⁊ illa producta ſeipſis formaliter ſunt incompoſſibl̓ia vt non poſſint ſimul eſſe vnūneque aliquid. tertium ex eis. Hanc autem incompoſſibilitateꝫ quam habent
