Seite
formaliter hn̄t ex ſe. pͥncipiatiue ab eo quodāmodo qͥ ꝓduxit ea ⁊ iſtā incom poſſibilitatē iſtoꝝ ſequit̉ incōpoſſibili tas totiꝰ figmenti includētis ea: ⁊ ex iſta impoſſibilitate figmēti in ſe ⁊ ex īcōpoſ ſibilitate ꝑtium ſuaꝝ. ſequit̉ īpoſſibili tas eiꝰ reſpectu cuiuſcunqꝫ agentis. ⁊ ex hoc hꝫ cōpleri totꝰ ꝓceſſus īpoſſibitatꝭ rei quaſi vltimꝰ gradus īpoſſibilitatis ſit negatio reſpectꝰ ad qd̓cunqꝫ agens. oꝫ hr̄e aliquem reſpectu negatiuum ex ꝑte dei nec ex ꝑte cuiuſcūqꝫ alterius. nec ē forte aliqͥs in naͣ rei lꝫ intellectꝰ poſſit cōꝑare deum vel aliud agēs ad iſtud ſb̓­negatōe reſpectus. Sic igr̄ impoſſibili tas pͥma ē formal̓r ex ꝑte impoſſibilis ⁊ pͥncipiatiue a deo. ⁊ ſi prīcipiatiue re ducat̉ ad aliqͥd non tn̄ reducit ad nega­tionē poſſibilitatis in deo: īmo reducit̉ pͥncipiatiue ad intellectū diuinū princi­piantē illud ī illo eē in quo ꝑtes ille for­maliter repugnant ꝓpter quā formaleꝫ repugnantiā totum ex eis ſimpl̓r ē īpo­ſibile. Et ex hoc apꝑet ꝙ falſa ē imagi­natio querentiū impoſſibilitatē aliquo rū qͣſi in aliquo vno. qͣſi aliqͥd vnū vel intelligibile vel qͣlecunqꝫ ens ſit ex ſe for maliter impoſſibile ſicut deus ex ſe ē ne ceſſe eē formaliter. nihil.n. ē tale primū in nō entitate. nec ēt entitatis oppoſite tali non entitati ē intellectꝰ dīnus ratio poſſibilitatis: nec ēt intellectꝰ dīnus ē p̄ ciſa rō poſſibilitatis oppoſite nihilo: qꝛ tunc tenet illud argumentū de cāis pre ciſis in affirmatione ⁊ negatōe ſed one ſimpl̓r nihil includit in ſe rōnes pluriū ita ꝙ ipſum non ē pͥº nihil ex rōe ſui ſꝫ ex rōnibus illorū que intell̓r include̓ ꝓ­pter formalem repugnantiā illoꝝ inclu ſoꝝ plurium: ⁊ iſta rō repugnātie eſt ex rōnibus formalibus eoꝝ quā repugnā tiam pͥmo hn̄t per intellectū diuinuꝫ. ſꝫ non p̄ciſe. Ad primum argu mentū illa ratio magiſtri tenꝫ ſupponē Q I do ꝙ vniuerſum poſſit eē maioris per­fectionis capax: qꝛ tunc melius fie̓t ſi da­retur ſibi illa capacitas ꝙͣ ſit ſine illa ca pacitate vt ſi eēt capax multoꝝ alioruꝫ abſolute aūt nō tenet ratio magiſtri ne­gato iſto.ſ. ꝙ potuit meliꝰ fieri ſicut nec ſequit̉ ꝙ ignis manens ignis poſſit fieri melior ſi fiat capax intellectus vel volū tatis. qꝛ non pōt eſſe iſtorum capax. di co tunc ad formam argumenti ꝙ deus non pōt dare capacitatem nihilo factio nis paſſiuum: ſed iſta non ē pͥma rō ſed qꝛ tale non pōt hr̄e talem capacitatem. ⁊ iſta ratio reducitur ad formaleꝫ repu­gnantiam partium ⁊ vlterius ad intel­lectum diuinū. Irca diſtinc­tionem. 44. vbi magr̄ tra ctat vtrum deus potuit fe ciſſe melius res ꝙͣ fecit quero iſtam. q. Utrum deus poſſit facere aliter res ꝙͣ ab ipſo ordinatū eſt fieri. Et videt̉ ꝙ nō qꝛ tunc poſſet facere res inordinate: ꝯn̄­ē falſum: gͦ ⁊ an̄s. Contra. res al̓r fieri ꝙͣ facte ſunt non includit contradictio­nem nec ē neceſſariū. Reſpondeo in omni agē te per intelle ctum ⁊ voluntatem potente conformi­ter agere legi recte ⁊ tamen non neceſſa rio agere conformiter legi recte eſt diſtī guere potentiam ordinatam a potentia abſoluta. Et ratō huius eſt: quia poteſt agere conformiter illi legi recte ⁊ tūc ſe cundum potentiam ordinatam: ordina ta enim eſt inquantum eſt principium exequendi alia conformiter legi recte ſe cundum ordinem prefixum ab illa lege ⁊ poteſt agere preter illam legem vel cō tra eam: ⁊ in hoc eſt potentia abſoluta excedens potentiam ordinatam: ⁊ ideo nō tm̄ in deo ſꝫ in oī agēte libere qͥ pōt age̓ ẜm dictamen recte rōnis vel recte le­gis ⁊ p̄ter talem legem ⁊ ꝯtra eam ē di ſtinguere potētiā ordinatā ⁊ abſoluta. eē. 4