Seite
Di..LXVI. atōe mere abſoluta terminat reſpectū voliti ad ipſā qd̓ quidem volūtas diui na ꝓducit in eē volito ⁊ in eternitate ſi cut intellectus ꝓducit ineē cognito vel tellecto ⁊ ſimili modo dicenduꝫ de eſſe voliti: ſicut dictum ē de eſſe cogniti. di. .35. Sed tunc argues ſi volitum hēt relationem ad voluntatem diuinā aut relationē realē aūt ẜm rōem tm̄: ſi realē igr̄ fundamentum ſuum eſt reale: gͦ illa res hꝫ eē reale ab eterno. Si relationeꝫ rōnis tm̄. Contra. non ē ꝑ actum ītel lectus diuini cōparantis obiectum illd̓ ad intellectuꝫ ſuum: gͦ non eſt relatio rō nis in eo. licet enim intellectus diuinus prius comparet illud obiectuꝫ vt cogni tum ad intellectum ſuum: ꝙͣ ſit volituꝫ ab ipſo ⁊ in illo priori cāet relationem rōnis ipſius obiecti vt cogniti ad intelle ctum ſuū non tn̄ videt̉ care aliquam re lationem eius ad voluntatem. Lꝫ hic poſſet rn̄deri ꝙ iſta relatio voliti ad vo iuntatem ſit ꝑ actum intellectus diuini cōparantis obm̄ volitū ad voluntateꝫ ſuam: qꝛ pͥus cōꝑat obm̄ ad voluntateꝫ ſuam ꝙͣ comꝑet ad intellectū ſuum. Si poneret̉ idem eē ſufficere in obiecto ītel lectus vt obm̄ eſt cognitum ⁊ volūtatis vt volitū eſt ⁊ ꝙ nullo mō eēt volitum niſi qꝛ prius fuit intellectū. Tn̄ reſpō deo al̓r ꝙ in iſto obō vt volito eſt rela tio alia ad voluntatem diuinam ꝙͣ illa que ī eo eſt vt intellecti ad intellectū di­uinum. ⁊ iſta alia relatio nō ē relatio re alis: nec tn̄ eſt rationis loquendo ſtricte de relatione rationis.ſ. ītellectꝰ. nec iſta diuiſio eſt ſufficiens ꝙ oīs relatio aūt ē realis aut rōnis accipiendo relationem rationis ſtricte: qꝛ oīs potentia que pōt habere actum circa obiectum exiſtens vel non exiſtens ⁊ illud obiectuꝫ poteſt actu ſuo comparare ad alid̓ ad qd̓ tale obm̄ non ꝯꝑat̉ ex naͣ rei pōt in obō vt obm̄ eſt cāre rl̓onem ipſiꝰ ad aliud. que quidē relatō non ē realis qꝛ non ē ex naͣ obi in ſe. nec tn̄ eſt ſtricte rōnis. qꝛ non ſꝑ illa po comꝑans ē rō tm̄ ſiue pō rōci natiua. pōt.n. voluntas vtēs aliquo bo nō ad fine cāre in ob illo rl̓onem ad il lum finē. ⁊ nec ē illa realis rl̓o. qꝛ non ē in aliquo ex naͣ rei ſed ex cōꝑatione vo luntatis ꝯferentis. pōt.n. vti deo ad cre aturam. nec ē illa rl̓o rōnis qꝛ potentia iſta cāns iſtam cōꝑationē non ē rō ſiue intellectꝰ ſiue imagina dicat̉ talis v̓tus collatiua ſiue q̄cunqꝫ alia. certum ē.n. ꝙ voluntas ē talis potentia collatiua ⁊ comꝑatiua. ita bn̄ ſicut pō intellectiua: ⁊ iō certum ē ꝙ vtraqꝫ iſtaꝝ potentia rū pōt obm̄ ſuum cōꝑare ⁊ in obō ſuo cāre rl̓oneꝫ non reale. qꝛ ſic eēt ibi in ta li ex naͣ rei ſine oī cōꝑatōe nec rl̓oneꝫ rō nis ſtricte ſumptā ꝓ rl̓one cāta ab intel lectu lꝫ eam qn̄qꝫ ꝯcomitet̉ rl̓o rōnis ca ta ab intellectu. ſed voluntas diuina ⁊ et voluntas oīs qͥcquid ſit de imagina tione de qͣ nūc non pōt comꝑare ſeipſā ad obm̄ in eē volito ab eterno ⁊ eꝯͣ. ⁊ ſic pōt in ob cāre rl̓onem rōis ad ipſā Irca diſtinc­tionē. 46. q̄ro vtrū volun tas bn̄placiti dei ſꝑ imple atur. ⁊ vr̄ ꝙ non pͥª ad Thi. 2. deꝰ vult oēs hoīes ſaluos fieri non tn̄ erūt om̄s ſaluati: gͦ ⁊cͣ. Pret̓ea Math̓. 22. ait ſal uator illis filijs Hieruſalem. Quotien­cūqꝫ volui ꝯgregare filios quēadmodū gallina congregat pullos ſuos ſub alas ⁊ noluiſti: gͦ vt pͥus. Cōtra Ro. 9. Uo luntati eiꝰ qͥs reſiſtet. ⁊ in p̄s. Oīa q̄cun qꝫ voluit fecit. Rn̄deo voluntas dei ꝙͣ tum ad oīa ſꝑ dꝫ impleri. qꝛ ſicut oīpo tens pōt ōe poſſibl̓e. ita qn̄ voluntas di­uina determinat̉ ad ponendū aliqͥd ī eē vltima det̓mīatōe illud erit: velle aūt il lud voluntate bn̄placiti eſt vltima det̉ minatio q̄ pōt poni ex ꝑte voluntatis ipſiꝰ oīpotentis volentis ponere effectū in eē: gͦ reſpectu cuiuſcūqꝫ effectus deꝰ ē ſic volens illud erit. Et poſſet rō ꝯfir­mari qꝛ ſi cā vltima det̓iatōne ad aliqͥd detiata non pone̓t effectū in eē hoc non vide̓t̉ niſi ꝑꝑ īpotentiā eiꝰ. vt puta qꝛ n̄