Liber rū nihil ſit niſi volūtate dei: ſꝫ pleriſqꝫ nō apparet. Itaqꝫ licuit vanitati philoſophoꝝ etiā cauẜ alijs ea tribuere: vel ꝟis vel proximis: cū oīno videre nō poſſent: ſuꝑiorē ceterꝭ om nibꝰ cām.i. volūtatē dei: vel falſis: ⁊ ne ab ipſa quidē p̄ veſtigatiōe corꝑaliū reꝝ atqꝫ motionū: ſed a ſua ſuſpitiōe ⁊ errore ꝓlatis. Di cā ſi potero quiddā: exēpli gr̄a: quo hec aꝑtiora ſint. Eſt certe in corꝑe hūano q̄dā moles carnis: ⁊ forme ſpēs: ⁊ ordo: diſtinctioqꝫ mēbroꝝ: ⁊ tꝑatio valitudinis: hͦ corpꝰ inſpirata aīa regit: eadēqꝫ rōnalis: ⁊ ideo qͣꝫuis mutabilis: tn̄ que poſſit illiꝰ incōmutabilis ſapīe ꝑ ticeps eē: vt ſit ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m: ſicut in pſalmo ſcpͥtū ē: de oībꝰ ſanctis: ex quibꝰ tanquā lapidibꝰ viuis edificat̉ illa hierl̓m mr̄ no Psͣ. 121 ſtra eterna in celis. Ita em̄ canit̉. Hieruſalē que edificat̉ vt ciuitas: cuiꝰ ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m. Idip̄m quippe hͦ loco: illud ſūmū et in cōmutabile bonū intelligit̉: qd̓ deꝰ ē: atqꝫ ſapientia volūtaſqꝫ ip̄ius. Cui cantat̉ alio loco Psͣ. 101 Mutabis ea ⁊ mutabunt̉: tu ꝟo idē ip̄e es. Exemplū quo on̄dit̉ omnes cauſas actio nū rōnabiliū a ſūma dei volūtate deſcendere. Capl̓m. III Onſtituamꝰ ergo aīo talē ſapientē: cuiꝰ aīa rōnalis iā ſit ꝑticeps incommutabilis eterneqꝫ veritatis: quā d̓ om̄ibus ſuis actiōibꝰ cōſulat: nec aliqͥd oīno faciat: qd̓ nō in ea cognouerit eē faciendū vt ei ſubditus eiqꝫ obtꝑans recte faciat. Iſte ſi cōſulta ſūma rōne diuine iuſticie quā ī ſecreto audiret aure cordis ſui: eaqꝫ ſibi iubēte in aliquo officio miſericordie corpꝰ labore fatigaret: egritudinemqꝫ cōtraheret: cōſultiſqꝫ medicis: ab alio diceret̉ cām morbi eē corpo ris ſiccitatē: ab alio aūt humoris īmoderatio nē: vnus eoꝝ verā cām diceret alter erraret vterqꝫ tn̄ d̓ ꝓximis cauſis.i. corꝑalibꝰ ꝓnunciaret. At ſi illiꝰ ſiccitatis cauſa q̄reret̉: ⁊ īueniret̉ volūtariꝰ labor: iā vētū eēt ad ſuꝑiorē cām: q̄ ab aīa ꝓficiſceret̉ ad afficiendū corpꝰ qd̓ regit: ſꝫ nec ip̄a pͥma eēt. Illa em̄ ꝓculdubio ſuꝑior erat in ip̄a incōmutabili ſapīa: cui homīs ſapiētis aīa in caritate ſeruiēs: ⁊ inef fabiliter iubēti obediēs: volūtariū laborē ſuſceperat: ita nō niſi dei volūtas cā pͥma illius egritudinis veraciſſime reꝑiret̉. Iā ꝟo ſi ī la bore officioſo ⁊ pio adhibuiſſet ille ſapiēs mi niſtros collaborantes ſecū in oꝑe bono: nec tn̄ eadē volūtate d̓o ẜuiētes: ſꝫ ad carnaliū cū piditatū ſuaꝝ mercedē ꝑuenire cupiētes: vl̓ incōmoda carnalia deuitantes Adhibuiſſet etiā iumēta ſi hoc exigeret illiꝰ oꝑis implēdi ꝓcuratio: que vtiqꝫ iumēta irratōnalia eēnt aīantia: nec ideo mouerēt membra ſub ſarci nis: ꝙ aliqͥd de illo bono oꝑe cogitarēt: ſꝫ na. turali appetitu ſue voluptatis ⁊ deuitatione moleſtie. Poſtremo adhibuiſſet etiā ip̄a corporea om̄i ſēſu carētia: q̄ illi oꝑi eēt neceſſa ria: frumentum ſcꝫ vinū: ⁊ oleū: veſtē: nūmū codicē: ⁊ ſi qua hmōi. In his certe oībꝰ in illo oꝑe ꝟſantibꝰ corꝑibus: ſiue aīatis: ſiue innimatis: q̄cūqꝫ mouerent̉: attererent̉: reꝑa rarent̉: exterminarent̉: reformaret̉: alio atqꝫ alio mō locis ⁊ tꝑibus affecta mutarent̉: nō alia eēt iſtoꝝ oīm viſibiliū ⁊ mutabiliū factoꝝ cā: niſi illa inuiſibilis ⁊ incōmutabil̓ volūtas dei ꝑ aīam iuſtā: ſicut ſedē ſapīe cūctis. vtēs: ⁊ malis rōnalibꝰ ⁊ irrōnalibꝰ animis: ⁊ poſtremo corꝑibꝰ: ſiue que illis inſpirarēt̉ et aīarent̉ ſiue oī ſēſu carētibꝰ: cū pͥmitꝰ vteret̉ ip̄a bona aīa ⁊ ſctā: quā ſibi ad piū ⁊ r̄ligioſū obſequiū ſubdidiſſet. Ꝙ gͦ de vno ſapiēte qͣꝫ uis adhuc mortale corpꝰ geſtāte: qͣꝫuis ex ꝑte vidēte poſuimꝰ: exēpli gr̄a: hoc de aliqͣ domō vbi aliquoꝝ taliū ſocietas ē: hoc de ciuita te: vel etiā d̓ orbe terraꝝ licet cogitare: ſi penes ſapiētes ſancteqꝫ ac ꝑfecte deo ſubditos ſit pͥncipatꝰ ⁊ regimē rerū humanaꝝ. De ꝓuidētia dei qua ſubiectioni ſanctoꝝ preſidet angelorū. Ca. IIII Ed hoc qꝛ nōdū ē. Oꝑtet em̄ nos in hac ꝑegrinatiōe pͥus mortaliter exerceri: ⁊ ꝑ vires manſuetudinis ⁊ pa tiētie in flagellis erudiri: vt illā ip̄am ſuꝑnaꝫ atqꝫ celeſtē vnde ꝑegrinamur patriā cogitePsͣ. 19 mus. Illic em̄ dei volūtas: qͥ facit angelos ſu os ſpūs: et miniſtros ſuos ignē flagrantē: in ſpiritibꝰ ſūma pace atqꝫ amicitia copulatis: et in vnā voluntatē quodā ſpiritali caritatis igne cōflatis: tanqͣꝫ in excelſa ⁊ ſctā ⁊ ſecreta ſede p̄ſidēs: velut in domo ſua: ⁊ in tēplo ſuo Inde ſe qͥbuſdā ordinatiſſimis creature mo tibꝰ: pͥmo ſpiritalibꝰ: deinde corꝑalibꝰ ꝑ cuncta diffundit: ⁊ vtitur oībus ad incōmutabile arbitriū ſnīe ſue: ſiue incorporeis: ſiue corporeis rebꝰ: ſiue rōnalibꝰ: ſine irrōnalibꝰ: ſpi ritibꝰ: ſiue bonis ꝑ eius gr̄am: ſiue malis ꝑ ꝓpriā voluntatē. Sꝫ quēadmodū corꝑa craſſi ora ⁊ inferiora ꝑ ſubtiliora ⁊ potētiora qͦdam ordine regunt̉: ita oīa corꝑa ꝑ ſpūm vite. Et ſpūs vite irrōnal̓ ꝑ ſpm̄ vite rōnalē: ⁊ ſpūs vi te rōnalis deſertor atqꝫ pctōr ꝑ ſpūm vitera tionalē piū ⁊ iuſtū: ⁊ ille ꝑ ip̄m deū: ac ſic vniuerſa creatura ꝑ creatorē ſuum: ex quo: et ꝑ quē: ⁊ in quo etiā ꝯdita ⁊ inſtituta ē: ac ꝑ hoc volūtas dei ē: pͥma ⁊ ſūma cā oīm corꝑalium