Liber nihil ſit niſi volūtate dei: ſꝫ pleriſqꝫ ap­paret. Itaqꝫ licuit vanitati philoſophoꝝ etiā cauẜ alijs ea tribuere: vel ꝟis vel proximis: oīno videre poſſent: ſuꝑiorē ceterꝭ om nibꝰ cām.i. volūtatē dei: vel falſis: ne ab ip­ſa quidē veſtigatiōe corꝑaliū reꝝ atqꝫ mo­tionū: ſed a ſua ſuſpitiōe errore ꝓlatis. Di ſi potero quiddā: exēpli gr̄a: quo hec aꝑti­ora ſint. Eſt certe in corꝑe hūano q̄dā moles carnis: forme ſpēs: ordo: diſtinctioqꝫ mē­broꝝ: tꝑatio valitudinis: corpꝰ inſpirata aīa regit: eadēqꝫ rōnalis: ideo qͣꝫuis muta­bilis: tn̄ que poſſit illiꝰ incōmutabilis ſapīe ticeps: vt ſit ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m: ſicut in pſalmo ſcpͥtū ē: de oībꝰ ſanctis: ex quibꝰ tan­quā lapidibꝰ viuis edificat̉ illa hierl̓m mr̄ no Psͣ. 121 ſtra eterna in celis. Ita em̄ canit̉. Hieruſalē que edificat̉ vt ciuitas: cuiꝰ ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m. Idip̄m quippe loco: illud ſūmū et in cōmutabile bonū intelligit̉: qd̓ deꝰ ē: atqꝫ ſa­pientia volūtaſqꝫ ip̄ius. Cui cantat̉ alio loco Psͣ. 101 Mutabis ea mutabunt̉: tu ꝟo idē ip̄e es. Exemplū quo on̄dit̉ omnes cauſas actio rōnabiliū a ſūma dei volūtate deſcende­re. Capl̓m. III Onſtituamꝰ ergo aīo talē ſapientē: cuiꝰ aīa rōnalis ſit ꝑticeps incom­mutabilis eterneqꝫ veritatis: quā om̄ibus ſuis actiōibꝰ cōſulat: nec aliqͥd oīno faciat: qd̓ in ea cognouerit faciendū vt ei ſubditus eiqꝫ obtꝑans recte faciat. Iſte ſi cōſulta ſūma rōne diuine iuſticie quā ī ſecre­to audiret aure cordis ſui: eaqꝫ ſibi iubēte in aliquo officio miſericordie corpꝰ labore fati­garet: egritudinemqꝫ cōtraheret: cōſultiſqꝫ medicis: ab alio diceret̉ cām morbi corpo ris ſiccitatē: ab alio aūt humoris īmoderatio : vnus eoꝝ verā cām diceret alter erraret vterqꝫ tn̄ ꝓximis cauſis.i. corꝑalibꝰ ꝓnun­ciaret. At ſi illiꝰ ſiccitatis cauſa q̄reret̉: īue­niret̉ volūtariꝰ labor: vētū eēt ad ſuꝑiorē cām: ab aīa ꝓficiſceret̉ ad afficiendū corpꝰ qd̓ regit: ſꝫ nec ip̄a pͥma eēt. Illa em̄ ꝓculdu­bio ſuꝑior erat in ip̄a incōmutabili ſapīa: cui homīs ſapiētis aīa in caritate ſeruiēs: inef fabiliter iubēti obediēs: volūtariū laborē ſu­ſceperat: ita niſi dei volūtas pͥma illius egritudinis veraciſſime reꝑiret̉. ꝟo ſi ī la bore officioſo pio adhibuiſſet ille ſapiēs mi niſtros collaborantes ſecū in oꝑe bono: nec tn̄ eadē volūtate d̓o ẜuiētes: ſꝫ ad carnaliū piditatū ſuaꝝ mercedē ꝑuenire cupiētes: vl̓ incōmoda carnalia deuitantes Adhibuiſſet etiā iumēta ſi hoc exigeret illiꝰ oꝑis implēdi ꝓcuratio: que vtiqꝫ iumēta irratōnalia eēnt aīantia: nec ideo mouerēt membra ſub ſarci nis: aliqͥd de illo bono oꝑe cogitarēt: ſꝫ na. turali appetitu ſue voluptatis deuitatione moleſtie. Poſtremo adhibuiſſet etiā ip̄a cor­porea om̄i ſēſu carētia: illi oꝑi eēt neceſſa ria: frumentum ſcꝫ vinū: oleū: veſtē: nūmū codicē: ſi qua hmōi. In his certe oībꝰ in il­lo oꝑe ꝟſantibꝰ corꝑibus: ſiue aīatis: ſiue in­nimatis: q̄cūqꝫ mouerent̉: attererent̉: reꝑa rarent̉: exterminarent̉: reformaret̉: alio at­qꝫ alio locis tꝑibus affecta mutarent̉: alia eēt iſtoꝝ oīm viſibiliū mutabiliū fa­ctoꝝ: niſi illa inuiſibilis incōmutabil̓ vo­lūtas dei aīam iuſtā: ſicut ſedē ſapīe cūctis. vtēs: malis rōnalibꝰ irrōnalibꝰ animis: poſtremo corꝑibꝰ: ſiue que illis inſpirarēt̉ et aīarent̉ ſiue ſēſu carētibꝰ: pͥmitꝰ vteret̉ ip̄a bona aīa ſctā: quā ſibi ad piū r̄ligioſū obſequiū ſubdidiſſet. de vno ſapiēte qͣꝫ uis adhuc mortale corpꝰ geſtāte: qͣꝫuis ex ꝑ­te vidēte poſuimꝰ: exēpli gr̄a: hoc de aliqͣ do­ vbi aliquoꝝ taliū ſocietas ē: hoc de ciuita te: vel etiā orbe terraꝝ licet cogitare: ſi pe­nes ſapiētes ſancteqꝫ ac ꝑfecte deo ſubditos ſit pͥncipatꝰ regimē rerū humanaꝝ. De ꝓuidētia dei qua ſubiectioni ſanctoꝝ preſidet angelorū. Ca. IIII Ed hoc qꝛ nōdū ē. Oꝑtet em̄ nos in hac ꝑegrinatiōe pͥus mortaliter ex­erceri: vires manſuetudinis pa tiētie in flagellis erudiri: vt illā ip̄am ſuꝑnaꝫ atqꝫ celeſtē vnde ꝑegrinamur patriā cogite­Psͣ. 19 mus. Illic em̄ dei volūtas: facit angelos ſu os ſpūs: et miniſtros ſuos ignē flagrantē: in ſpiritibꝰ ſūma pace atqꝫ amicitia copulatis: et in vnā voluntatē quodā ſpiritali caritatis igne cōflatis: tanqͣꝫ in excelſa ſctā ſecreta ſede p̄ſidēs: velut in domo ſua: in tēplo ſuo Inde ſe qͥbuſdā ordinatiſſimis creature mo tibꝰ: pͥmo ſpiritalibꝰ: deinde corꝑalibꝰ cun­cta diffundit: vtitur oībus ad incōmutabi­le arbitriū ſnīe ſue: ſiue incorporeis: ſiue cor­poreis rebꝰ: ſiue rōnalibꝰ: ſine irrōnalibꝰ: ſpi ritibꝰ: ſiue bonis eius gr̄am: ſiue malis ꝓ­priā voluntatē. Sꝫ quēadmodū corꝑa craſſi ora inferiora ſubtiliora potētiora qͦdam ordine regunt̉: ita oīa corꝑa ſpūm vite. Et ſpūs vite irrōnal̓ ſpm̄ vite rōnalē: ſpūs vi te rōnalis deſertor atqꝫ pctōr ſpūm vitera tionalē piū iuſtū: ille ip̄m deū: ac ſic vni­uerſa creatura creatorē ſuum: ex quo: et quē: in quo etiā ꝯdita inſtituta ē: ac hoc volūtas dei ē: pͥma ſūma oīm corꝑalium