Seite
Liber are: nec ꝓuectu mētis cōp̄hendere valeo: vt tā certus hinc loquar ad omīa que requiri d̓ his rebus poſſunt: qͣꝫ ſi eſſem angelus: aut ꝓ­pheta: aut apl̓us. Cogitatiōes em̄ mortaliuꝫ Sap̄. 9 timide ⁊ incerte ꝓuidētie noſtre. Corpꝰ em̄ qd̓ corrūpit̉ aggrauat animā: ⁊ deprimit ter­rena inhabitatio ſenſum multa cogitantem. Et difficile eſtimamꝰ que in terra ſunt: ⁊ que in ꝓſpectu ſunt inuenimꝰ cū labore. Que in celis ſunt aūt: quis īueſtigabit. Sꝫ qꝛ ſequit̉ Sap̄. 9 ⁊ dicit. Senſum ꝟo tuū qͥs ſciet: niſi tu dede­ris ſapīam ⁊ miſeris ſcm̄ ſpm̄ tuū d̓ altiſſimis Que incelis ſūt qͥdē nō inueſtigamꝰ: que re rū genere ⁊ corꝑa āgelica ẜm ꝓpriā dignita tē ⁊ eoꝝ q̄dā corꝑalis actio ꝯtinet̉: ẜm ſpm̄ tn̄ dei miſſum nob̓ d̓ altiſſimis ⁊ imꝑtitā eiꝰ gra­tiā mentibꝰ nr̄is: audeo fiducialit̓ dicere: nec deū pr̄em: nec v̓bū eiꝰ: nec ſpm̄ eiꝰ: qd̓ deus vnus eſt: ꝑ id qd̓ ē: atqꝫ idip̄m eſt: vllomō eſſe mutabilē: ac ꝑ hoc multo minꝰ eē viſibilē: qm̄ ſunt q̄dā qͣꝫuis mutabilia: non tn̄ viſibilia: ſic̄ nr̄e cogitatiōes: ⁊ memorie: ⁊ voluntates: ⁊ oīs incorꝑea creatura. Uiſibile autē quicqͣꝫ nō eſt: qd̓ non ſit mutabile. Eſſentiā trinitatis nunqͣꝫ oculis apparuiſ ſe mortaliū: ſed ꝑ ſubiectā ſibi creaturā ſigni ficaſſe que voluit. Ca. XI Uaꝓpter ſub̓a vel ſi meliꝰ d̓r eēntia dei: vbi ꝓ modulo nr̄o ex quātulacū qꝫ ꝑticula intelligimꝰ pr̄em ⁊ filiū et ſpm̄ ſctm̄: qn̄ qͥdē nullo mō mutabilis ē: nullo mō pōt ip̄a ꝑ ſemetip̄am eē viſibilis. Proin­de illa oīa que pr̄ibus viſa ſunt: cum deꝰ illis ẜm ſuā diſpenſationē tꝑibꝰ ꝯgruā p̄ſentaret̉: ꝑ creaturā facta eſſe manifeſtū ē. Et ſi nos la­tet quō ea mīſtris angelis fecerit: ꝑ angelos tn̄ eſſe facta: nō ex nr̄o ſenſu dicimꝰ: ne cuiqͣꝫ videamur plus ſape p̄terqͣꝫ oꝑtet ſape. Sꝫ ſa Roma. 12 piamꝰ ad tꝑantiā ſicut deus nob̓ partitꝰ ē mē ſurā fidei: ⁊ credimus ꝓpter qd̓ ⁊ loquimur. 2. Coꝝ. 4 Extat em̄ auctoritas diuinaꝝ ſcripturaꝝ: vn de mēs nr̄a deuiare nō debet: nec relicto ſoli damento diuini eloquij: ꝑ ſuſpitionū ſuarum abrupta p̄cipitari: vbi nec ſenſus corꝑis r̄git: nec ꝑſpicua rō ꝟitatis elucet. Aꝑtiſſime qͥppe ſcpͥtū ē in epl̓a ad hebreos cū diſpenſatio no­ui teſtamētia diſpēſatiōe veteris teſtamenti ẜm ꝯgruentiā ſeculoꝝ ac tꝑm diſtingueretur nō tm̄ illa viſibilia: ſed ip̄m etiā ſermonē ꝑ an gelos factū. ſic em̄ dicit. Ad quē aūt angeloꝝ heb̓. dixit aliqn̄. Sede ad dexteraꝫ meā: qͦaduſqꝫ ponā inimicos tuos ſcabellū pedū tuoꝝ? Nō ne oēs ſūt mīſtri ſpūs ad mīſtrationē miſſi: ꝓ­pter eos qͥ futuri ſūt hereditatē poſſidere ſa­lutis: Hinc on̄dit illa oīa: nō ſolū ꝑ q̄gelos ſcā ſꝫ etiā ꝓpt̓ nos facta.i. ꝓpt̓ ppl̓m dei: cui ꝓmit tit̉ hereditas vite et̓ne. ſic̄ ad corithios etiaꝫ ſcpͥtū ē. Oīa hͦ in figura ꝯtingebāt illis: ſcpͥta 1. Corꝭ. 10 ſūt aūt ad correptionē nr̄am. ī qͦs fines ſecu­loꝝ obuenit Deinde qꝛ tūc ꝑ āgelos: nūc aūt ꝑ filiū ẜmo factus ē: ꝯſequēter aꝑteqꝫ demon ſtrās. Propterea inqͥt abundantiꝰ oꝑtet at­Heb̓. ⁊ tēdere nos q̄ audiuimꝰ: ne forte defluamus. Si em̄ qͥ ꝑ āgelos dictꝰ ẜmo factꝰ ē firmus: et oīs p̄uaricatio ⁊ inobediētia iuſtam accepit mercedis retributionē. quō nos effugiemuſ tantā negligētes ſalutē: Et qͣſi q̄rētes quam ſalutē vt on̄deret ſe de nouo teſtamēto iā di­cere.i. ẜmone qͥ nō ꝑ angelos: ẜ ꝑ dn̄m factꝰ ē Que cū initiū accepiſſet inqͥt. vt enarraret̉ Ibidē ꝑ dn̄m abhis qͥ audier̄t in nos ꝯfirmata ē: cō teſtāte deo ſignis ⁊ portētis ⁊ varijs ꝟtutibꝰ ⁊ ſpūſſctī diuiſiōibꝰ ẜm ſuā voluntatē. Sꝫ ait aliqͥs: cur gͦ ſcpͥtū ē. Dixit ad moyſen: ⁊ nō po tiꝰ: dixit angelꝰ ad moyſen: Quia cū ꝟba iu­dicis p̄co pronūciat: nō ſcribit̉ in geſtis: ille p̄ co dixit. ſꝫ ille iudex. Sic etiā loquēte ꝓph̓a ſā cto: ⁊ ſi dicamꝰ ꝓph̓a dixit: nihil alid̓ qͣꝫ dn̄m di xiſſe intelligi volumꝰ. Et ſi dicamꝰ: dn̄s dixit prophetā nō ſb̓trahimꝰ: ſꝫ qͥs ꝑ eū dixerit ad­monemꝰ. Et illa qͥdē ſcpͥtura ſepe aperit āge lū eē deū: qͦ lōquēte idētidē d̓r: dn̄s dixit. ſic̄ iā demōſtrauimꝰ. Sꝫ propt̓ eos qͥ cū ſcriptura illic angelū noīat: ip̄m ꝑ ſeip̄m filiū dei volūt ītelligi: qꝛ ꝓpt̓ ānūciatione pr̄ne ac ſue volū tatꝭ a proph̓a dictꝰ ē angelꝰ: propterea volui ex hoc epl̓a māifeſtiꝰ teſtimoniū dare. vbi nō dictū ē: ꝑ angelū: ſꝫ ꝑ angelos. Nā ⁊ ſtephanꝰ in actibꝰ apl̓oꝝ eo more narrat hͨ: qͦ etiā in li­Actꝭ. ⁊ bris veteribꝰ ꝯſcpͥte ſūt. Uiri frēs ⁊ pr̄es au­dite inqͥt d̓s gl̓ie apꝑuit abrae pr̄i nr̄o: cū eēt in meſopotamia ſyrie. Ne qͥs autē arbitret̉ tūc deū gl̓ie ꝑ id qd̓ in ſeip̄o ē: cuiuſqͣꝫ ocul̓s p paruiſſe mortaliū: ī ꝯſequentibꝰ dic̄. ꝙ moyſi angelꝰ apꝑuerit. Fugit inqͥt moyſes in ꝟbo iſto: ⁊ factꝰ ē inqͥlinꝰ in terra madian: vbi ge­nuit filios duos. Et cōpletꝭ illic ānis. xl. appa­ruit illi ī deẜto mōtis ſyna angelꝰ dn̄i ī flāma ignis ī rubo. Moyſes aūt vidēs mirabat̉ vi­ſuꝫ. Qui cū accederet ꝯſiderare: facta ē vox Exod̓. 3 dn̄i dicēs. Ego ſum deꝰ patꝝ tuoꝝ: deꝰ abraā ⁊ deꝰ iſaac: ⁊ deꝰ iacob. Tremefactus auteꝫ moyſes: nō audebat cōſiderare. Dixitqꝫ illi Exod̓. 3 dn̄s. Solue calciamentū pedū tuoꝝ ⁊cͣ. Hic certe ⁊ āgelū ⁊ dn̄m dicit: eundēqꝫ deū abraā ⁊ deū iſaac: ⁊ deū iacob: ſic̄ ī geneſi ſcpͥtū eſt. An forte qͥſqͣꝫ dicturꝰ ē ꝙ moyſi ꝑ āgelū appu­it dn̄s: abrae vero ꝑ ſeip̄m; At hoc a ſtepha­