V rei pignus eſt. Nō ergo cū dicimus pignꝰ pa tris ⁊ filij: poſſumus viciſſim dicere: patrem pignoris aut filiū pignoris. At ergo cū dicimus: donum patris ⁊ filij: nō quidem dicere poſſumus patrē doni: aut filiū doni: ſed vt hͨ ſibi viciſſim reſpondeant: dicimus donū donatoris: ⁊ donatorē doni: quia hic potuit inueniri vſitatū vocabulum: illic nō potuit. Trinitatē deū: nō tria principia ſed vnuꝫ eſſe principium: quia ⁊ pater ⁊ filius ⁊ ſpiritꝰ ſanctus vnꝰ creator eſt ſicut vnus dn̄s. Icit̉ ergo relatiue Ca. XIII pater: idēqꝫ relatiue dicit̉ pͥncipiū: etſi qͥd forte aliud: ſꝫ pater ad filium dicit̉: pͥncipiū vero ad om̄ia que ab ipſo ſunt Item dicit̉ relatiue filiꝰ: relatiue dicit̉ ⁊ verbum ⁊ imago. Et in om̄ibꝰ his vocabulis ad patrem refert̉. Nihil aūt horū pater dicitur. Ioh̓. 8 Et pͥncipiū dicit̉ filius: cū em̄ diceret̉ ei. Tu quis es: rn̄dit: pͥncipium qui ⁊ loquor vobis Sed nūquid patris pͥncipiū. Creatorem ſe quippe oſtendere voluit: cū ſe dixit eſſe pͥnci pium: ſicut ⁊ pater pͥncipiū eſt creature: eo ꝙ ab ipſo ſunt om̄ia. Nam ⁊ creator relatiue dicit̉ ad creaturā: ſicut dn̄s ad ſeruū. Et id̓o cum dicimꝰ ⁊ patrē pͥncipiū ⁊ filiū pͥncipium nō duo pͥncipia creature dicimus: qꝛ ⁊ pat̓ et filius ſimul ad creaturā vnū pͥncipiū eſt: ſicut vnus creator: ſicut vnꝰ deus. Si aūt quicqͥd in ſe manet ⁊ gignit aliqͥd vel oꝑat̉: pͥncipiū eſt ei rei quā gignit: vel ei quā oꝑat̉: nō poſſumus negare etiā ſpm̄ ſcm̄ recte dici pͥncipi um: quia nō eū ſeꝑamus ab appellatiōe crea toris. Et ſcriptū eſt de illo qd̓ oꝑetur ⁊ in ſe vtiqꝫ manēs oꝑat̉. Nō em̄ in aliquid eorum Coꝝ. 12 que oꝑat̉: ipſe mutat̉ ⁊ vertit̉. Et que opera tur: vide apl̓m. Unicuiqꝫ aūt inquit dat̉ ma nifeſtatio ſpiritꝰ ad vtilitatē: Alij quidē dat̉ ꝑ ſpiritū ſermo ſapientie: alij ſermo ſcientie ẜm eundē ſpm̄. Alteri aūt fides in eodē ſpiri tu: alij donatio curationū in vno ſpiritu: alij oꝑatio ꝟtutū: alij ꝓphetia: alij iudicatio ſpirituū: alij genera linguarū. Omnia aūt hec oꝑat̉ vnus atqꝫ idē ſpūs: diuidens ꝓpria vni cuiqꝫ ꝓut vult. vtiqꝫ ſicut deus. Quis enim tanta illa pōt oꝑari niſi deus? Idē aūt deꝰ oꝑat̉ om̄ia in om̄ibus. Nam ⁊ ſigillatim ſi interrogemur de ſpūſcō: veriſſime reſpondemus: ꝙ deus ſit: ⁊ cū patre ⁊ filio ſimul vnus deus ē. Unū ergo pͥncipiū ad creaturā dicit̉ deus: nō duo vel tria pͥncipia. Quomodo in trinitate: ⁊ pater ad filium principium ſit: et pater ⁊ filius ad ſpiritūſan ctum. Ca. XIIII. D ſe aūt īuicē in trinitate ſi gignēs ad id qd̓ gignit̉ pͥncipiū eſt: pat̓ ad fi lium pͥncipiū eſt: quia gignit eum: Utrū aūt ⁊ ad ſpm̄ ſcm̄. pͥncipiū ſit pater: qm̄ Ioh̓. 15 dictū eſt: de patre ꝓcedit: nō ꝑua queſtio eſt Quia ſi ita ē: nō iā pͥncipiū ei tantuꝫ rei erit quā gignit aut facit: ſed etiā ei quā dat. Ubi ⁊ illud eluceſcit: vtpote: qd̓ ſolet multos mo uere: cur nō ſit filius etiā ſpūſſcūs: cū ⁊ ip̄e a patre exeat: ſicut in euāgelio legit̉. Exit em̄ Ioh̓. 16 nō quō natus: ſed quō datus: ⁊ ideo nō dicit̉ filius: quia neqꝫ natus eſt ſicut vnigenitus: neqꝫ factus vt ꝑ dei gratiā in adoptionē naſceret̉: ſicuti nos. Qd̓ em̄ de patre natum ē: ad patrē ſolum refert̉: cū dicit̉ filius: ⁊ ideo filius patris ē: ⁊ nō noſter. Qd̓ aūt datum ē ⁊ ad eū qui dedit refert̉: ⁊ ad eos quibus dedit. Itaqꝫ ſpūſſanctꝰ: nō tm̄ patris ⁊ filij qui dederunt: ſed etiā noſter dicit̉ qui accepimꝰ Sicut dicit̉ dn̄i ſalus qͥ dat ſalutē: eadē etiaꝫ noſtra ſalus eſt qui accepimus. Spūs ergo ⁊ dei eſt qͥ dedit: ⁊ noſter qͥ accepimus. Non ille ſpūs noſter quo ſumus: quia ip̄e ſpūs eſt Coꝝ. ⁊ hominis qͥ in ipſo eſt: ſed alio modo iſte noſter eſt quo dicimꝰ: ⁊ panē noſtruꝫ da nobis: Mat. 6 quāqͣꝫ ⁊ illū ſpm̄ qui hoīs dicit̉: vtiqꝫ accepimus. Quid em̄ habes inqͥt apl̓s: qd̓ nō acce j. Coꝝ. 4 piſti? Sed aliud eſt qd̓ accepimus vt eſſemꝰ: aliud qd̓ accepimus vt ſancti eſſemus. Un̄ ſcriptuꝫ eſt ⁊ de Ioh̓e: ꝙ in ſpiritu ⁊ virtute Luc̄. j. helie veniret: dictus eſt helie ſpūs: ſcꝫ ſpūs quē accepit helias: hoc ⁊ de moyſe intelligē dum eſt: cum ait ei dn̄s. Tollā de ſpiritu tuo: Nume. ij. ⁊ dabo eis: hoc eſt: dabo illis de ſpūſcō quem iam tibi dedi. Si ergo ⁊ qd̓ dat̉: pͥncipiū habet eum a quo dat̉: quia nō aliunde accepit illud qd̓ ab ipſo procedit: fatendū eſt patreꝫ ⁊ filiū pͥncipiū eē ſpūſſancti: nō duo pͥncipia Sed ſicut pater ⁊ filiꝰ vnus deꝰ: ⁊ ad creatu ram relatiue vnus creator ⁊ vnus dn̄s: ſic re latiue ad ſpm̄ſanctū vnū pͥncipiū. Ad creaturam vero pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus vnū pͥncipiū: ſicut vnus creator ⁊ vnus dn̄s. Quō in ſpirituſancto etiam anteqͣꝫ dare tur: poſſit doni nomen intelligi: vt ei ſemper non aliud fuerit donum eſſe qͣꝫ impium eſſe. Nterius autem que Ca. xv ritur: vtrū quēadmodū filius nō hͦ tantū habet naſcendo vt filius ſit: ſꝫ omnino vt ſit: ſic ⁊ ſpirituſſanctus eo quo datur habeat: non tantū vt donū ſit: ſed om nino vt ſit. Utrū ergo erat anteqͣꝫ daretur: ſed nondum erat donum: an eoipſo quo da turus erat eum deus: iam donum erat ⁊ ane 2
zum Hauptmenü