Seite
X hoīm inter ſe cogitata: ſignificantiū vocū enū ciatione noſcunt̉. ꝓpter hoc notū decus. ⁊ ob hoc amatū quia notū. ſtudioſe querit̉ verbuꝫ illud ignotū. Itaqꝫ cū audierit atqꝫ cognoue rit temētū. a veteribus vinū appellatū: ſꝫ iam ex vſu loquendi quē nūc habemꝰ hoc vocabu lū emortuū. ꝓpter nōnullos fortaſſe veteruꝫ libros ſibi neceſſariū deputabit Si autē ⁊ illos ſuperuacaneos habet. forte iā nec dignuꝫ qd̓ memorie cōmēdet exiſtimat: qꝛ videt ad illaꝫ ſpēm doctrine quā notā mente intuetur atqꝫ amat minime ꝑtinere. Ꝙͣobrē oīs amor ſtu­dentis animi. hoc eſt volētis ſcire qd̓ neſcit: nō eſt amor eiꝰ rei quā neſcit: ſꝫ eiꝰ quā ſcit: ꝓpt̓ quā vult ſcire qd̓ neſcit. aut ſi tā curioſus ē. vt nō ꝓpter cauſam aliā notā: ſed ſolo amore ra piat̉ incognita ſciēdi: diſcernendꝰ quidē eſt a ſtudioſi noīe iſte curioſus: ſed nec ip̄e amat in cognita: īmo ꝯgruentiꝰ d̓r: odit incognita: que nulla eſſe vult: dū vult oīa eſſe cognita. Sed ne quiſqͣꝫ nobis difficiliorē referat queſtioneꝫ aſſerens tā nō poſſe quēqͣꝫ odiſſe qd̓ neſcit: qͣꝫ nō pōt amare qd̓ neſcit. nō reſiſtimꝰ verbis: ſꝫ intelligendū eſt: nō hoc idē dici cū dicit̉: amat ſcire incognita. ac ſi diceret̉: amat incognita. Illud eī fieri pōt vt amet quiſqꝫ ſcire incogni ta. vt aūt amet incognita non pōt. Non enim fruſtra ibi eſt poſitū ſcire. Qn̄ qui ſcire amat ī cognita. nō ip̄a incognita. ſed ip̄m ſcire amat Quod niſi haberet cognitū neqꝫ ſcire ſe quic qͣꝫ poſſet fidenter dicere neqꝫ neſcire. Non ſo­lum em̄ qui dicit ſcio. ⁊ verum dicit. neceſſe eſt vt quid ſit ſcire ſciat. ſed etiaꝫ qui dicit neſcio. id que fidenter ⁊ verū dicit ⁊ ſcit verū ſe dicere ſcit vtiqꝫ quid ſit ſcire. qꝛ ⁊ diſcernit ab ſciente neſcientem. cum veraciter ſe intuens dicit ne ſcio. Et cū ip̄e ſcit ſe verum dicere vnde ſciret ſi quid ſit ſcire. neſciret. Quibus cauſis amari vidētur cognita. cū ip̄a ſcientia eoꝝqꝫ neſcimus expedit̉. Ca. XI. Uilibet igitur ſtudioſus. quilibet cu­rioſus non amat incognita. cum ar­dentiſſimo appetitu inſtat ſcire qd̓ neſcit. Aut em̄ iam genere notuꝫ habet quod amat. idqꝫ noſſe expedit. etiā in aliqua re ſin­gula vel in ſingulis rebus que illi nondū note forte laudant̉: fingitqꝫ aīo in angmariam for­mam qua excitetur in amorē. Unde aūt fi­git niſi ex his que iam nouerat. Cui tamē for­me aīo figurate atqꝫ in cogitatione notiſſime ſi eam que laudabat̉ diſſimilem inuenerit. for taſſe nō amabit. Qd̓ ſi amauerit. ex illo ama­re incipiet ex quo didicit paulo ante quippe alia erat que amabatur. quam ſibi animus formās exhibere cōſueuerat. Si aūt illi forme ſimilē inuenerit quā forma p̄dicauerat: cui ve re poſſit dicere. iā te amabam. nec tunc vtiqꝫ amabat incognitā: quā ī illa ſil̓itudīe nouerat Aut ī ſpē ſempiterne rōis videmꝰ aliqͥd ⁊ ibi amamus: qd̓ cum expreſſum in aliqͣ rei tꝑalis effigie: illis qͥ exꝑti ſunt laudantibus ⁊ ama­mus ⁊ credimꝰ: nō aliqͥd amamꝰ incognitum vn̄ iam ſupra ſatis diſſeruimꝰ. Aut aliqͥd no­tum amamꝰ: ꝓpter qd̓ ignotū aliqͥd querimꝰ cuiꝰ ignoti amore nequaqͣꝫ nos tenet. ſꝫ illius cogniti qͦ ꝑtinere nouimꝰ: vt illud etiā qd̓ ad­huc ignotū q̄rimus nouerimꝰ: ſicut d̓ incogni to verbo paulo ante locutꝰ ſum Aut ip̄m ſcire quiſqꝫ amat: quod nulli ſcire aliquid cupien ti eſſe incognitū pōt. His cauſis vidēt̉ amare incognita qui ſcire aliquid volunt quod ne­ſciūt ⁊ ꝓpter ardentiorē q̄rēdi appetitū ſine amore eſſe dici non pn̄t. Sed qͣꝫqͣꝫ ſe res aliter habeat: nec oīno quicqͣꝫ amet̉ incognitū. ar­bitror me ꝑſuaſiſſe verū diligenter intuenti­bus. Sed qꝛ exempla q̄ dedimꝰ eoꝝ ſunt qui aliqͥd qd̓ ipſi non ſunt noſſe cupiūt. videndū eſt. ne forte aliqd̓ nouū genus appareat cum ſeipſa mens noſſe deſiderat. An incognita ſibi ſit mens cū ſe querit vt nouerit Capl̓m. III. Uid gͦ amat mēs. cū ardenter ſeip­ſam q̄rit vt nouerit. dum incognita ſibi eſt: Ecce em̄ mens ſemetip̄aꝫ q̄­rit vt nouerit: ⁊ inflāmat̉ hoc ſtudio. Amat igit̉. Sed qͥd amat? Seip̄am. Quō. cū ſe non dū nouerit. nec qͥſqͣꝫ poſſit amare qd̓ neſcit: An ei fama p̄dicauit ſpeciē ſuā. ſicut de abſen tibꝰ ſolemus audire Forte gͦ ſe nanamat. ſed qd̓ de ſe fingit hoc amat. lōge fortaſſe aliud qͣꝫ ip̄a eſt. aut ſi ſe mens ſui ſimilē fingit. ⁊ iō cum hoc figmētum amat ſe amat anteqͣꝫ nouerit: qꝛ id qd̓ ſui ſimile eſt intuet̉. Nouit igit̉ alias mētes ex quibꝰ ſe fingat. ⁊ genere ipſo ſibi no ta eſt. Cur ergo cum alias mētes nouit. ſe nō nouit. cū ſeip̄a nihil poſſit eſſe p̄ſentius. Ꝙ ſi vt oculis corꝑis. magis alij oculi noti ſunt. qͣꝫ ip̄i ſibi nō ſe gͦ q̄rat nūqͣꝫ inuētura. Nūqͣꝫ eī ſe oculi p̄ter ſpecula videbūt. Nec vllo mō putā dū eſt etiā rebꝰ incorꝑeis ꝯtēplādis tale aliqͥd adhiberi. vt mēs tanqͣꝫ in ſpeculo ſe nouerit. An ī rōne veritatis eterne videt qͣꝫ ſpecioſuꝫ ſit noſſe ſemetip̄am. ⁊ hoc amat. qd̓ videt ſtu­detqꝫ ī ſe fieri. qꝛ qͣꝫuis ſibi nota nō ſit. notū tn̄ ei ē qͣꝫ bonū ſit vt ſibi nota ſit Et hͦ qͥdē ꝑ mira bile ē: nōdū ſe noſſe. ⁊ qͣꝫ ſit pulchꝝ ſe noſſe iā noſſe An aliquē finē optimū.i. ſecuritatē ⁊ bea titudinē ſuā videt. ꝑ qͣndā occultā memoriā q̄