Seite
XIIII primus. Cōmemorabuntur inquit ⁊ conuer­tentur ad dn̄m vniuerſi fines terre. Non igit̉ ſic erāt oblite iſte gentes deū: vt eius nec cō­memorate recordarent̉. Obliuiſcendo auteꝫ deum tanqͣꝫ obliuiſcendo vitā ſuā: cōuerſe fu erant in mortē: hoc eſt in infernū. Cōmemo­rate vero cōuertunt̉ ad dn̄m tanqͣꝫ reminiſcē tes reminiſcendo vitā cuiꝰ eas habebat obli­uio. id eſt cuiꝰ oblite fuerāt. Itē legit̉ in nona­Psͣ. 93 geſimotertio. Intelligite nūc qui inſipientes eſtis in ppl̓o: ⁊ ſtulti aliqn̄ ſapite. Qui planta­uit aurem nō audiet: et cetera. Eis em̄ dictuꝫ ē: qͥ deū nō intelligēdo de illo vana dixerunt. Ꝙ etiā praua mens nec memoria ſui care­at nec cognitione nec amore. Ca. XIIII Edilectiōe aūt dei plura reꝑiuntur in diuinis eloquijs teſtimonia. Ibi em̄ ⁊ illa duo cōſequēter intelligun­tur: quia nemo diligit cuiꝰ non meminit: ⁊ qd̓ Deut̓. 6 penitus neſcit. Unde illud eſt notiſſimū p̄ci­puūqꝫ p̄ceptū. Diliges dn̄m deū tuū. Sic ita­qͣꝫ ꝯdita eſt mens humana vt nūqͣꝫ ſui nō me­minerit. nūqͣꝫ ſe nō intelligat: nunqͣꝫ ſe nō dili­gat. Sed qm̄ qͥ odit aliquē nocere illi ſtudet: nō īmerito ⁊ mens hoīs qn̄ ſibi nocet odiſſe ſe dicit̉. Neſciens.n. ſibi vult male: dū nō pu­tat ſibi obeſſe qd̓ vult. Sꝫ tn̄ male ſibi vult: qn̄ id vult qd̓ obſit ſibi. Unde illud ſcriptum eſt. Psͣ. 10. Qui diligit iniquitatē: odit aīam ſuā. Qui er go ſe diligere nouit: deum diligit. Qui ꝟo nō diligit deū: etiā ſi ſe diligit: qd̓ ei naturaliter in ditū eſt: tn̄ nō incōuenienter odiſſe ſe dicitur cū id agit qd̓ ſibi aduerſat̉ ⁊ ſeip̄m tanqͣꝫ ſuus inimicus inſequit̉: qͥ ꝓfecto ē error horrēdus vt cū ſibi hoīes ꝓdeſſe velint: multi nō faciāt niſi qd̓ eis ꝑnicioſiſſimū ē. Similē morbū mu­toꝝ animaliū cū poeta deſcriberet. Dij inqͥt meliora pijs errorēqꝫ hoſtibus illū: Diſciſſos nudis laniabāt dentibus arcus. Cū morbus ille corꝑis fuerit. cur dixit errorē: niſi qꝛ omne animal cū ſibi natura ꝯciliatū ſit vt ſe cuſtodi at qͣntū poteſt: talis ille erat morbus vt ea qͦꝝ ſalutē appetebant ſua mēbra laniarent. Cū āt deū diligit mens. ⁊ ſicut dictū eſt ꝯſequenter meminit eūqꝫ intelligit recte illi d̓ ꝓximo ſuo p̄cipit̉ vt eū ſicut ſe diligat. Iam em̄ ſe nō dili­git ꝑuerſe ſꝫ recte cū deū diligit: cuius ꝑticipa tione imago illa nō ſolum eſt. verūetiā ex ve­tuſtate renouat̉ ⁊ ex deformitate reformat̉: ex infelicitate beatificat̉. Quis ſe ita diligat vt ſi alterutrū ꝓponat̉ malit̓ oīa q̄ infra ſe dili git ꝑdere qͣꝫ ꝑire tn̄ ſuꝑiorē deſerendo ad quē ſolū poſſit cuſtodire fortitudinē ſuā eoqꝫ frui s. s. lumine ſuo cui canit̉ in pſalmo. Fortitudinē meā ad te cuſtodiā. Et in alio. Accedite ad eū Ibidē. 33 ⁊ illuminamini. ſic infirma ⁊ tenebroſa facta eſt. vt a ſe quoqꝫ ipſa in ea que nō ſunt qd̓ ipſa ⁊ qͥbus ſuꝑior eſt ipſa infelicius laberet̉ ꝑ amo res quos nō valet vincere. ⁊ errores a quibꝰ nō videt qua redire. Unde iam deo miſeran­te penitꝰ clamat in pſalmis. Deſeruit me for­Ibidē. 37 titudo mea ⁊ lumē oculoꝝ meoꝝ nō eſt mecū Non ſane in his tantis infirmitatis ⁊ erroris malis amittere potuit naturalē memoriā: in­tellectū ⁊ amorē ſui: ꝓpter qd̓ merito dici po­tuit: quod ſupra cōmemoraui. Ꝙqͣꝫ in imagi­ne dei ambulat homo: tn̄ vane ꝯturbat̉. The Ibidē. 38 ſaurizat ⁊ neſcit cui ꝯgregabit ea. Cur enim theſaurizat niſi quia fortitudo eius deſeruit eum. per quē habens rei nullius īdigeret. Et cur neſcit cui cōgregabit ea: niſi quia lumen oculoꝝ eius nō eſt cū eo. ⁊ ideo nō videt quod Luc̄. 12 veritas ait. Stulte hac nocte aīam tuā repe­tent abs te: hec que p̄paraſti cuius erūt? Ue rūtamen qꝛ etiā talis in imagine ambulat hō ⁊ habet memoriā ⁊ intellectū ⁊ amorē ſui. Ho­minis mens: ſi ei manifeſtaret̉ ꝙ vtrūqꝫ habe re nō poſſet ⁊ vnū ē duobus permitteret̉ eli­gere: alteꝝ ꝑditurus: aut theſauros quos cō gregauit: aut mentē: quis vſqꝫ adeo nō habꝫ mentē: vt theſauros mallet habere qͣꝫ mentē. Theſauri enī mentē poſſunt plerūqꝫ ſubuer­tere: ⁊ mens que nō theſauris ſubuertit̉: ſine vllis theſauris facilius ⁊ expeditius poteſt vi uere. Quis vero vllos theſauros: niſi ꝑ men­tē poterit poſſidere? Si em̄ puer infans qͣꝫuis ditiſſimus natus: cū ſit dn̄s oīm que iure ſunt eius: nihil poſſidet mente ſopita: quo tandeꝫ modo quiſqͣꝫ quiqͣꝫ mente poſſidebat amiſſa­Sed de theſauris quid loquor: ꝙ eis quilibet hoīm ſi talis optio ꝓponat̉: mauult carere qͣꝫ mente: cum eos nemo p̄ponat: nemo comꝑet luminibus corporis: quibus nō vt auꝝ rarus quiſqꝫ homo: ſꝫ oīs homo poſſidet celum: ꝑ lu mina enī corporis quiſqꝫ poſſidet quicqͥd li­benter videt. Quis ergo ſi tenere vtrūqꝫ nō poſſit: ⁊ alterutrū cogatur amittere: nō the­ſauros qͣꝫ oculos malit. ⁊ tamen ſi ab eo ſimili ꝯditione querat̉: vtrū oculos malit amittere an mentē: quis mente nō videat eum oculos malle qͣꝫ mentē. Mens quippe ſine oculis car nis humana eſt. Oculi aūt carnis ſine mente beluini ſunt. Quis porro non hoīem ſe malit eſſe etiam carne cecū: qͣꝫ beluam videntem. Hec dixi: vt etiaꝫ tardiores: qͣꝫuis breuiter cō­mouerēt̉ a me: in quorū oculos vel aures he littere ꝑuenerint qͣntum mens diligit ſeipſaꝫ etiam infirma ⁊ errans: male diligendo atꝫ ſe