Seite
Liber ctando que ſunt infra ipſam. Diligere porro ſeip̄am nō poſſet: ſi ſe om̄ino neſciret. id eſt ſi ſui nō meminiſſet: nec ſe intelligeret: qꝛ in ſe imagine dei tam potēs eſt: vt ei cuius imago eſt valeat inherere. Sic em̄ ordinata ē natu­raꝝ ordine: nō locoꝝ: vt ſupra illam nō ſit niſi ille. Deniqꝫ cum illi penitus adheſerit: vnus Coꝝ.. erit ſpūs. Cui rei atteſtat̉ apl̓s dicēs. Qui aūt adheret dn̄o vnus ſpūs eſt. Accedente qͥppe iſta ad ꝑticipationē nature veritatis ⁊ beati­tudinis illus: non tn̄ creſcente illo in natura: veritate ⁊ beatitudine ſua. In illa itaqꝫ natu­rat cui feliciter adheſerit: īmutabiliter viuet ⁊ īmutabile videbit omne qd̓ viderit. Tūc ſi­cut ei diuina ſcriptura ꝓmittit: ſatiabit̉ in bo­nis deſideriū eius: bonis īmutabilibꝰ: ipſa tri nitate deo ſuo cuius imago eſt: ⁊ ne vſpiā vio let̉ erit in abſcondito vultus eius: tāta vber­tate eius impleta: vt eam nūqͣꝫ peccare dele­ctet. Seipſam ꝟo nunc qn̄ videt: nō aliqͥd im­mutabile videt. De mutabilitate mentis humane qua ſit: vt ſicut miſera facta eſt ex beata: ita beata poſ ſit eſſe ex miſera. Ca. XV. Uod ideo certe nō dubitat qm̄ miſe­ra eſt: ⁊ beata eſſe deſiderat. Nec ob­aliud fieri ſperat hoc poſſe: niſi quia eſt mutabilis. Nam ſi mutabilis nō eſſet: ſicut ex beata vita miſera: ſic ex miſera beata eſſe nō poſſet. Et quid eā feciſſet miſerā: ſub om̄i­potente ⁊ bono dn̄o: niſi peccatū ſuum: ⁊ iuſti cia dn̄i ſui: Et quid eā faciet beatam: niſi meri tū ſuū ⁊ p̄miū dn̄i ſui. Sed ⁊ meritū eius gra­tia eſt illius: cuius p̄miū erit beatitudo eius. Iuſticiā quippe dare ſibi nō poteſt: quā ꝑditaꝫ nō habet. Hanc em̄ cū hō conderet̉ accepit: ⁊ peccādo vtiqꝫ ꝑdidit. Accepit ergo iuſticiā: ꝓ­quā beatitudinē accipere mereret̉. Unde ve raciter ei dicit̉ ab apl̓o: quaſi de ſuo bono ſuꝑ­bire incipienti. Quid em̄ habēs qd̓ nō accepi .i. Corꝭ. 4 ſti? Si aūt accepiſti qͥd gl̓iaris quaſi nō accepe ris? Qn̄ aūt bene recordat̉ dn̄i ſui: ſpū eius ac cepto ſentit oīo: quia hoc diſcit: intimo ma­giſterio: non niſi eiꝰ gratuito affectu poſſe ſe ſurgere: nō niſi ſuo volūtario defectu cadere potuiſſe. Non ſane reminiſcitur beatitudinis ſue: fuit quippe illa ⁊ nō eſt: eiuſqꝫ iſta penitus oblita eſt: ideoqꝫ nec cōmemorari poteſt. Cre dit autē de illa fidedignis litteris dei ſui ꝑ ei ꝓphetā ꝯſcriptis narrātibus de felicitate pa­radiſi: atqꝫ illud pͥmū ⁊ bonū hoīs ⁊ malū hy­ſtorica traditione indicātibus: dn̄i aūt dei ſui reminiſcit̉. Ille quippe ſemꝑ eſt: nec fuit ⁊ nō eſt: nec eſt ⁊ nō fuit: ſed ſicut nūqͣꝫ nō erit: ita nunqͣꝫ nō erat: ⁊ vbiqꝫ totus eſt. Propter qd̓ Act. j. iſta in illo ⁊ viuit ⁊ mouet̉: ⁊ eſt: ⁊ ideo remini ſci eius poteſt. Non quia hoc recordat̉ quod eū nouerat in adam: aut alibi alicubi ante hu ius corꝑis vitam. Aut cum primū facta eſt vt inſereret̉ huic corpori. Nihil enī hoꝝ om̄ino reminiſcit̉. Quicquid hoꝝ eſt: obliuione dele tum eſt. Sed cum memorat̉ vt conuertat̉ ad dn̄m tanqͣꝫ ad eam lucem qua iam cum ab illo auerteret̉: quodāmodo tangebat̉ Nam hinc eſt ꝙ etiam impij cogitant eternitatem: ⁊ ml̓­ta recte rep̄hendunt recteqꝫ laudant in hoīm moribus. Quibus ea tandē regulis indicant niſi in quibus vident: quēadmodū quiſqꝫ vi­uere debeat: etiam ſi nec ipſi eodem modo vi uant: vbi eas vident? Neqꝫ eī in ſua natura cū ꝓculdubio mente iſta videant̉: eorūqꝫ mētes cōſtet eſſe mutabiles: has vero regulas īmu­tabiles videat quiſqͥs in eis ⁊ hoc videre po­tuerit. Nec in habitu ſue mentis cū ille regule ſint iuſticie. mentes ꝟo eoꝝ conſtet eſſe iniu­ſtas. Ubi nam ſunt iſte regule ſcripte: vbi qͥd ſit iuſtum: ⁊ iniuſtus agnoſcit vbi cernit habē duꝫ eſſe quod ipſe nō habet. Ubi ergo ſcripte ſunt: niſi in libro lucis illius que veritas dicit̉ vnde omnis lex iuſta deſcribit̉: ⁊ in cor hoīs qͥ operat̉ iuſticiam: nō migrando ſed tanqͣꝫ impͥ mendo tranſfert̉: ſicut imago ex anulo ⁊ in ce ram trāſit: ⁊ anulum nō relinquit. Qui ꝟo nō operat̉: ⁊ tamen videt quod operandū ſit: ip­ſe eſt qui ab illa luce auertit̉: a qua tamen tan git̉. Qui aūt nec videt quēadmodū ſit viuen dū: excuſabilius quidem peccat: quia non eſt tranſgreſſor cognite legis. Sed etiā ipſe ſplē­dore aliquotiēs vbiqꝫ p̄ſentis veritatis attin­gitur: qn̄ admonitus ꝯfitetur. De reformatione mentis ad imaginē dei: ⁊ quot modis ſpūs appellatio diuerſis aſſigne tur naturis. Ca. XVI. Uia ꝟo cōmemorati cōuertuntur ad dn̄m: ab ea doformitate qua per cupi ditates ſeculares cōformabant̉ huic ſeculo reformant̉ ex illo: audientes apl̓m di­centem. Nolite ꝯformari huic ſeculo: ſꝫ refor­Rom̄. 12 mamini in nouitate mētis veſtre: vt incipiat illa imago ab illo reformari a quo formata eſt Nō enī reformare ſeipſam poteſt: ſicut potuit deformari. Dicit etiam alibi. Renouamī ſpū Eph̓. 4. mentis veſtre: ⁊ induite nouū hominē: eum qui ẜm deum creatus eſt: in iuſticia ⁊ ſanctita te veritatis. Ꝙ ait: ẜm deum creatū: hoc alio Gen̄. i. loco dicit̉ ad imaginē dei. Sed peccando iu­ſticiam ⁊ ſanctitatem veritatis amiſit: ꝓpter quod hec imago de formis ⁊ decolor facta eſt: