Seite
Liber Corꝭ. 3 tunc aūt facie ad faciem. Item dicit. Nos aūt reuelata facie gl̓iam dn̄i contēplantes in ean dem imaginē tranſformamur de gl̓ia in gl̓iaꝫ tanqͣꝫ a dn̄i ſpū: hoc eſt quod ſit de die in diem Ioh̓. 3 bene ꝓficientibus. Apl̓us aūt ioh̓es. Dilectiſ ſimi inquit nunc filij dei ſumus: ⁊ nondū appa ruit quod erimus. Scimus quia cū apparue­rit ſimiles ei erimus: qm̄ videbimus eū ſicuti eſt. Hinc apparet tunc in iſta imagine dei fieri eius plenā ſimilitudinē: quando eius plenaꝫ perceperit viſionē. Poſſe etiaꝫ hoīem corpore imaginē dei ac cipi: ẜm ꝙ verbum caro factū eſt: cuius īmor­talitati oēs ſancti ꝯformabunt̉. Ca. XVIII. Uamqͣꝫ poſſit hoc a iohāne apl̓o etiā de īmortalitate corporis dictum vide ri. Et in hac qͥppe ſimiles erimus deo ſed tm̄ modo filio quia ſolus in trinitate cor­pus accepit: in quo mortuus reſurrexit: atqꝫ id ad ſuperna peruexit. Nam dicit̉ etiam iſta imago filij dei: in qua ſicut ille īmortale corpꝰ habebimus: ꝯformes facti in hac ꝑte: nō pr̄is imaginis: aut ſpūſſancti: ſed tm̄mō filij: quia Ioh̓. j. de hoc ſolo legit̉: ⁊ fide ſaniſſima accipit̉. Uer bum caro factum eſt. ꝓpter quod apoſtolus Roma. g Quos autem inquit p̄ſciuit ⁊ p̄deſtinauit cō­formes fieri imaginis filij ſui: vt ſit ipſe pͥmo­j. Coꝝ. 15 genitus in multis fratribus. Primogenitus vtiqꝫ a mortuis: ẜm eundē apoſtolū: qua mor te ſeminata eſt caro eius in cōtumelia: reſur­rexit in gl̓ia. Scd̓m hanc imaginem filij cui ꝑ īmortalitatem conformamur in corpore: etiā Ibidem. illud agimus quod dicit idē apl̓us. Sicut por tauimus imaginē terreni: portemus ⁊ imagi­nem eius qui de celo ē: vt ſcꝫ qͥ ẜm adam mor­tales fuimus: ẜm chriſtū īmortales nos futu­ros fide vera ⁊ ſpe certa: firmaqꝫ teneamus. Sic em̄ nunc eandem imaginē portare poſſu mus: nondū in viſionē: ſed in fide: nondū in re: ſed in ſpe. De corporis quippe reſurrectio ne tunc loquebat̉ apoſtolus cum hec diceret. Qua ſui parte homo ad imaginē ⁊ ſimilitu dinē dei factus ſit. ad quā ꝓficiendo renouat̉. Capl̓m. XIX. T vero illa imago de qua dictum eſt Faciamus hoīem ad imaginem ⁊ ſi­Gen̄. j. militudinē noſtram. quia nō dictū eſt ad meā vel ad tuā. ad imaginē trinitatis factū hoīeꝫ credimus: ⁊ qͣta potuimus inueſtigatione cō p̄hendimus. Et ideo ẜm hanc potius ⁊ illud . Ioh̓. d̓ intelligendū eſt: quod ait apl̓us ioh̓es. Simi les ei erimus: qm̄ videbimus euꝫ ſicuti eſt: qꝛ Ibidem. de illo dixit de quo dixerat. filij dei ſumus. Et īmortalitas carnis illo perficiet̉ momento re ſurrectiōis: de qͦ ait apl̓us paulus. In ictu ocu j. Coꝝ. i. li: in nouiſſimo tuba: ⁊ mortui reſurgēt incor­rupti ⁊ nos īmutabimur. In ip̄o nāqꝫ ictu ocu li ante iudiciū reſurget in virtute: in incorru­ptione: in gl̓ia corpus ſpiritale qd̓ nūc ſemīat̉ in infirmitate. corruptione. ꝯtumelia corpus aīale. Imago vero que renouat̉ in ſpū men­tis in agnitione dei. nō exterius ſꝫ interius de die in diē ip̄a ꝑficiet̉ viſione que tunc erit poſt iudiciū. facie ad faciē. nunc aūt ꝓficit ꝑ ſpecu j. Coꝝ. 13. lū in enigmate. Propter cuiꝰ ꝑfectionē dictū intelligendū eſt. ſil̓es ei erimus qm̄ videbimꝰ j. Ioh̓. 3 cū ſicuti ē. hoc eī donū tūc nob̓ dabit̉ cū dictū fuerit Uenite benedciti patris mei poſſidete Mat. 25 paratū vobis regnū. Tunc quippe tollet̉ im­pius vt nō videat claritatē dn̄i. qn̄ ibūt ſiniſtri in ſuppliciū eternū. euntibus dextris in vitā eternā. Hec eſt aūt(ſicut ait ꝟitas) vita eter­Ioh̓. 17. na. vt cognoſcant te inquit vnū veꝝ deum. ⁊ quē miſiſti ieſum xp̄m. Hanc ꝯtemplatiuā ſa­pientiam quā ꝓprie puto in litteris ſanctis a ſcientia diſtinctā. ſapīam nuncupari dūtaxat hominis. que quidē illi nō eſt niſi ab illo cuius ꝑticipatione vere ſapiens fieri mens rōnalis ⁊ intellectualis poteſt. Cicero cōmēdans in fine dialogi hortenſij. Que nobis inquit dies nocteſqꝫ ꝯſiderantibus acuentibuſqꝫ intelli­gentiā que eſt mentis acies cauentibuſqꝫ ne quādo illa hebeſcat. id eſt in ph̓ia viuentibus magna ſpes eſt. Aut ſi hoc qd̓ ſentimus ⁊ ſapi mus mortale ⁊ caducū eſt. iocundū nobis per functis muneribus hūanis occaſum. neqꝫ mo leſtā extinctionē ⁊ quaſi quietē vite fore. Aut ſi vt antiquis ph̓is hiſqꝫ maximis longeqꝫ cla­riſſimis placuit eternos animos ac dīnos ha­bemus. ſic exiſtimandū eſt quo magis hi fue­rint ſemꝑ in ſuo occurſu. id eſt in ratione ⁊ in­ueſtigandi cupiditate. ⁊ quo minus ſe admi­ſeuerint atqꝫ implicuerint hoīm vitijs ⁊ erro ribus hoc vel his faciliorē aſcenſum ⁊ redituꝫ in celū fore. Deinde addens hanc ipſam clau ſulā repetendoqꝫ ẜmonem finiens. Quapro­pter inquit vt aliqn̄ terminet̉ oratio. ſi aūt ex­tingui tranquille volumus cū his artibus vi xerimus. aut ſi ex hac in aliam haud paulo me liorem domū ſine mora demigrare. in his ſtu dijs nobis om̄is oꝑa ⁊ cura ponenda eſt. Hic miror hoīem tanti ingenij: perfūctis muneri­bus humanis: hominibus in philoſophia vi­uentibus: que contemplatione veritatis be­atos facit: iocundum ꝓmittere occaſuꝫ: ſi hoc quod ſentimus ⁊ ſapimus mortale ⁊ caducuꝫ eſt: quaſi hoc moriat̉ ⁊ intercidat quod nō di­ligebamus: vel potius quod atrociter odera