Seite
XIIII eph. hanc recipit cū reformat̉ ⁊ renouat̉. Ꝙ autē ait. ſpū mentis veſtre: nō ibi duas res intelli­gi voluit: quaſi alid̓ ſit mens: aliud ſpūs men­tis. Sed quia oīs mens ſpūs eſt: nō aūt om̄is ſpūs mens eſt. Eſt enī ſpūs ⁊ deus: qui reno­uari non poteſt: quia nec veteraſcere poteſt. Dicit̉ etiam ſpūs in hoīe qui mens non ſit: ad quē pertinent imaginationes ſimiles corpoꝝ . Cor̄. 14 De quo dicit ad corinthios: vbi dicit. Si autē orauero lingua: ſpūs meus orat: mens auteꝫ mea infructuoſa eſt. hoc enī ait: qn̄ id qd̓ dici tur nō intelligit̉: quia nec dici poteſt: niſi cor­poraliū vocum imagines ſonū oris in ſpūs co gitatione p̄ueniant. Dicitur ⁊ hoīs anima ſpi Ioh̓. 19. ritus. Unde eſt in euāgelio. Et inclinato ca­pite tradidit ſpm̄. quo ſignificata eſt mors cor poris: anima exeūte. Dicitur ſpūs etiam pe­coris: qd̓ in eccleſiaſte libro ſalomonis aper­Ecc̄s. 35 tiſſime ſcriptum eſt. vbi ait. Quis ſcit ſpūs fi­lioꝝ hoīs ſi aſcendet ipſe ſurſum: ⁊ ſpūs peco­Gen̄. 7. ris ſi deſcendet ipſe deorſuꝫ in terrā. Scriptū eſt etiam in geneſi vbi dicit diluuio mortuam vniuerſam carnē que habebat in ſe ſpūm vite Dicit̉ ſpūs etiam ventus: res apertiſſime cor Psͣ. 48 poralis. Unde illud in pſalmis. Ignis: gran­do: nix glacies: ſpūs tempeſtatis. Quia ergo tot modis dicit̉ ſpiritus: ſpūm mentis dicere voluit eum ſpūm que mens vocatur. ſicut ait Colo. 2 etiam idem apoſtolus. In expoliatiōe corpo­ris carnis. Non duas vtiqꝫ res intelligi voluit quaſi aliud ſit caro: aliud corpus carnis. Sed quia corpus multarum rerum nomē eſt qua­rum nulla eſt caro. Nam multa ſunt excepta carne corpora celeſtia ⁊ corpora terreſtria. Corpus carnis dixit: corpus quod caro eſt. Sic itaqꝫ ſpūm mentis eum ſpūm que mens eſt. alibi quoqꝫ apertius etiam imaginē noīa­Colo. 3 uit: ſcꝫ alijs verbis idip̄m p̄cipiens. Expolian tes vos inquit veterem hoīem cū actibus eiꝰ induite nouū qui renouat̉ in agnitionem dei ẜm imaginem eius qui creauit euꝫ. Qd̓ ergo Eph̓. 4 ibi legitur. Induite nouū hoīem qͥ ẜm deum Colo. 3 creatus eſt: hoc iſto loco Induite nouū hoīeꝫ qui renouat̉ ẜm imaginem eius qͥ creauit eū Ibi aūt ait. ẜm deum. hic vero ẜm imaginem eius qui creauit eum. Pro eo vero quod ibi Eph̓. 4 poſuit. In iuſticia ⁊ ſanctitate veritatis. hoc Col̓. 3 poſuit hic. In agnitionē dei. Fit ergo iſta re­nouatio reformatioqꝫ mentis ẜm deum. vel ẜm imagineꝫ dei. Si ideo dicit̉ ẜm deū: ne ẜm aliam creaturā fieri putetur. Ideo auteꝫ ẜm imagineꝫ dei: vt in ea re intelligatur fieri hec renouatio: vbi eſt imago dei: id eſt in mente. Quēadmodū dicimus ẜm corpus mortuum: nō ẜm ſpūm eum qui de corpore fidelis ⁊ iu­ſtus abſcedit. Quid enī dicimus ẜm corpus mortuū: niſi corpore vel in corpore: nō anima vel in anima mortuū. Aut ſi dicamus: ẜm cor pus eſt pulcer. aut ẜm corpus fortis. nō ſcd̓m animū: quid eſt aliud qͣꝫ corꝑe nō animo pul­cer aūt fortis eſt. Et innumerabiliter ita loqͥ­mur. Non itaqꝫ ſic intelligamus: ẜm imaginē Collo. 3. eius qui creauit eum: quaſi alia ſit imago ẜm quā renouat̉: nō ipſa que renouat̉. Quid ſit inter regenerationē baptiſmi et renouationem qua ꝓficitur de die in diem in agnitione dei. Ca. XVII. Ane iſta renouatio nō momēto vno ſit ipſius ꝯuerſionis: ſic vt momento vno ſit illa in baptiſmo renouatio re­miſſione oīm peccatoꝝ. Neqꝫ em̄ vel vnum qͣntulūcūqꝫ remanet: qd̓ nō remittat̉: ſꝫ quē­admodū aliud eſt carere febribus: aliud ab in firmitate que febribus facta eſt reualeſcere. Itēqꝫ aliud eſt infixum telum de corpore de­mere: aliud vulnus qd̓ eo factū eſt ſecūda cu ratione ſanare: ita pͥma curatio eſt cām remo uere languoris: qd̓ ꝑ oīm ſit indulgentiā pec­catoꝝ: ſecūda ip̄m ſanare languorē: qd̓ ſit pau latim ꝓficiendo in renouatione huius imagi­nis: q̄ demonſtrant̉ in pſalmo vbi legit̉. Qui Pror. ꝓpitius ſit om̄ibus iniquitatibus tuis. quod ſit in baptiſmo. De inde ſequitur. Qui ſanat oēs languores tuos: qd̓ ſit quotidianis acceſ­Ibidem. ſibus: cū hec imago renouat̉. De qua re apl̓s aꝑtiſſime locutus eſt dicens. Et ſi exterior ho 2. Cor̄. 4 mo noſter corrumpit̉: ſed interior renouat̉ de die in diem. Renouat̉ aūt in agnitione dei: hͦ Colo. 3 eſt in iuſticia ⁊ ſanctitate veritatis: ſicut ſe ſe Eph̓. 4 habent apoſtolica teſtimonia: que paulo an­te cōmemoraui. In agnitiōe igit̉ dei: iuſticia­qꝫ ⁊ ſanctitate veritatis: qui de die in diē ꝓfi­ciendo renouat̉: trāſfert amorē a tꝑalibus ad eterna: a viſibilibꝰ ad intelligibilia: a carnali­bus ad ſpiritualia: atqꝫ ab iſtis cupiditatē fre nare atqꝫ minuere: illiſqꝫ ſe charitate alligare diligenter inſiſtit. Tantū autem facit: quan­tū diuinitus adiuuat̉. Dei quippe ſententia ē. Sine me nihil poteſtis facere. In quo ꝓfectu Ioh̓. 15 ⁊ acceſſu tenentē mediatoris fidem cum dies vite huius vltimus quēqꝫ compererit: perdu­cendus ad deū quem coluit: ⁊ ab eo perficien dus excipiet̉ ab angelis ſanctꝭ incorruptibile corpus in fine ſeculi. nō ad penam ſed ad glo­riam recepturus. In hac quippe imagine tūc perfecta erit dei ſimilitudo: quando dei perfe cta erit viſio. De qua dicit apoſtolus paulus j. Coꝝ. 13 Uidemus nunc per ſpeculum in enigmate: