XIIII mus: vt iocundus nobis ſit eius occaſus. Ue rum hoc nō didicerat a philoſophis quos ma gnis laudibus p̄dicat: ſed ex illa noua acade­mia vbi ei dubitare etiā de rebus manifeſtiſſi mis placuit: iſta ſententia redolebat. Aphilo ſophis autē ſicut ipſe confitet̉ maximis longe qͣꝫ clariſſimis: eternos animos eſſe acceperat Eterni quippe nō incōuenienter hac exhorta tione excitant̉: vt in ſuo curſu reperiant̉ cum venerit vite huiꝰ extremū. id eſt in rōne ⁊ in­ueſtigandi cupiditate minuſqꝫ ſe admiſceant atqꝫ implicent hoīm vitijs ⁊ erroribus: vt eis facilior ſit regreſſus ad deum. Sed iſte curſus qui conſtituit̉ in amore atꝫ inueſtigatione ve ritatis: non ſuffecit miſeris. id eſt hominibus: cum iſta ſola rōne mortalibus ſine fide media toris. Quod in libris ſuperioribus huius ope ris: maxime in quarto ⁊. xiij. qͣꝫtum potui de­monſtrare curaui. Explicit liber quartuſdecimus. Incipiūt capitula libri qͥntidecimi. j De excellentia animi ad imaginem cre toris ſui conditi. ij De ſummo bono quod ſemꝑ inuenien duꝫ querit̉ ⁊ q̄rendū inuenit̉. iij Quid diſputatū: quidue ſit comp̄hen­ſum p̄cedentiū ratiocinatione libroꝝ. iiij In quarū rerum cōtemplatione ſūma trinitas inquirenda ſit. v Omnia que de deo digne dici vident̉ poſſe in pauciora conferri vt nihil mi nus dictum intelligat̉. vi Quō etiaꝫ ſi vnum aliquid eligatur ex multis: quod digne appellet̉ deus in vna ipſa appellatione trinitas deitatꝭ poſſit intelligi. vij Quo differat trinitas que īuenitur in imagine dei a trinitate que deus eſt. viij De ſpeculo in quo ꝑ imaginem dei tri­nitas eius vtcūqꝫ intellecta conſpici tur. ix De enigmate ⁊ tropicis locutionibus x Quomodo per inſpectionem verbi qd̓ eſt in cogitatione mētis humane ad agnitionem verbi quod deus eſt ali­quatenus poſſit accedi. xi Sicut verbum hominis ſignificatur ꝑ vocem vel quodlibet iudicium corpo rale: ita verbum dei manifeſtatū eſſe per carnem. xij. Quantū diſtent a vera ⁊ perfecta ſimi litudine dei que in natura mentis vt cūqꝫ deo ſimilia reperiunt̉. xiij De ſcientia dei patris cui nihil cuiuſqͣꝫ creature indicijs conferat̉. xiiij De ſimilitudine ⁊ equalitate patris dei ⁊ vnigeniti eius conſubſtantialis et coeterni. xv. Ꝙ diſſimile ſit verbum noſtrum muta bile: a verbo dei incōmutabili ⁊ eter­no. xvi An volubilitas cogitationis deo ineſſe credenda ſit xvij De ſpirituſancto qui patri ⁊ filio equa lis accipitur ⁊ vtriuſqꝫ ſpūs dicitur ⁊ charitatis noīe intelligitur: cum qͣli bet in trinitate ꝑſona ſit charitas. De excellentia charitatis q̄ ita ex deo xviij eſt vt ipſe ſit deus. xix Qua ratione donum dei dicatur ſpiri tuſſanctus. xx Contra eos qui vnigenitum dei nō pa terne nature ſed voluntatis filium eſſe dixerunt. xxj. De ſimilitudinibus trinitatis diuine que in natura mentis ad imaginem dei facte reperiri vtcūqꝫ potuerūt. xxiij Tria que ſūt in imagine dei. id eſt me moria: intellectus: ⁊ amor vnius eſſe perſone quia nō hoc eſt ei eſſe quod hec habere. xxiij Ꝙ vera in dei trinitate vnitas: ⁊ qͣꝫ ve ra in eiuſdem vnitate ſit trinitas xxiiij De his qui naturaꝫ mentis ſubtiliter intuētur: ⁊ eam imaginē dei eſſe nō ſentiunt. xxv. Ꝙbeatos faciat fides recta: etiā eos qui de naturis incorporeis nequeūt diſputare. xxvi Interualla tempoꝝ diuine trinitatis nulla ſunt. xxvij Quid quodam ſermone ad populum diſputatū ſit de differētia generatio­nis filij ⁊ ꝓceſſionis ſpūſſancti. Incipit liber quintuſdecimus.