Di. XII. Ad vltimum dico non ſequitur quia non poteſt natura diuina pluribꝰ productionibus haberi in vna perſona ſicut patebit in ſequenti queſtione: quia vtraqꝫ productione haberet naturam neutra haberet: tamen vna perſona poteſt pluribus productionibus cōmu nicare naturam: plures perſone poſ ſunt vna productione producere perſo nam ſi paſſiua ſit tm̄ in vno ſeqͥ tur etiam actiua ſit tm̄ in vno. Ecundo utruꝫ ſi ſpirituſſanctus non procede ret a filio poſſet ſtare diſtinctio realis ipſius a filio. non quia ẜm boetium de trini. eſſentia cōtinet vnitatem rela tio multiplicat trinitatem: ergo nulla ſona diſtinguitur ab alia niſi que refer tur relatiue ad illam: ſed ſi ſpūſſanctus non procederet a filio non poſſet ſtare diſtinctio realis ad ipſum: quia non re fertur ad ipſum: igitur ⁊cͣ. Preterea auguſt. ij. de ci. c. io. ſed ideo ſimplex di citur ſupple deus: qm̄ quod habet hoc eſt excepto relatiue queqꝫ perſonam ad alteram dicitur ſicut pater habet fi lium non eſt filius ſpirituſſanctus: igi­tur ſi non procederet a filio eſſet filius quia tunc non relatiue diceretur ad Contra. 5. de tri. c. 14º. vel. 32. appa ret ſpirituſſanctꝰ non eſt filius ſi exe at a patre quia exit non quomodo na tus: ſed quo datus. Hic dicitur que ſtio nulla eſt: quia potētia includens in cōpoſſibilia poteſt poni nec ſuſtine ri: quia in ea ſtatim includitur redargu tio: qd̓ eſt incōueniens vltimū ad qd̓ p̄t rn̄dens deduci: tali enī pōne poſita nul la regula diſputatōis pōt ſaluari.ſ. con cedendo ſequēs negando repugnans: qꝛ ſtatim oportet concedere repugnātia que includūtur in poſito. autē iſtd̓ poſitum quod ponitur ſit tale: ꝓbatur quia ſummo neceſſario repugnat ſum­mum impoſſibile: quicqͥd eſt in deo ad intra eſt ſūme neceſſarium repugnās ſibi eſt ſūme impoſſibile: poſitio ſup­ponēs ſpm̄ſāctū non ꝓcedere a filio eſt ſumme impoſſibile: qꝛ oppoſitū eſt ſū­me neceſſarium.ſ. ip̄m ꝓcedere a filio: impoſſibile includens incōpoſſibilia videt̉ eſſe magis īpoſſibile ꝙͣ impoſſibi le talia non includens: ⁊cͣ. Cōtra iſtā poſitōem eſt hoc iſta poſitio vr̄ fu ga queſtōnis monetur enim queſtio vt inquiratur quid ſit pͥmum diſtinctiuū reale filij a ſpirituſancto: vtrum filiatō an ſola ſpiratio actiua qꝛ ſi filiatio igit̉ quodcunqꝫ incompoſſibile circūſcri pta ſpiratione actiua adhuc remanebit ratio diſtinguēdi. Preterea licet poſt tio que ſtatim ex intellectu ſuo includit contradictoria poſſit admitti. tamē illa que ex intellectu ſuo tm̄ vnum con­tradictorium includit aliud non niſi per conſequētiam accidentalem vel per locos extrīſecos bene videt̉ poſſe admit ti: quia tali poſitōne poſita poſſunt ſb̓­ſtineri regule diſputatōnis. poteſt enim concedi ſequens conſequentia eſſentia li negari repugnans. ſi autem inferat̉ aliud repugnans ſequens per locum ex trinſecum vel conſequentia accidentali negandum eſt illud ſequi: quia propoſi tio illa quam talis conſequētia tenet deſtrueretur ex poſitione. nunc aūt ſpi ratio actiua non eſt de ſe intellectu fi­lij vt perſona eſt: ſed quaſi paſſio cōis patri filio: igitur circunſcripta illa po nendo filium in eſſe filij non ponuntur contradictoria ex primo intellectu poſ­ti: ſed tm̄ alterum.ſ. filius ſit filius: reliquum non niſi ex cōſequētia accidē tali per locum extrinſecum ex remoti on quaſi paſſionis remouendo. q. ſub iectum: igitur iſta poſitio non ſic inclu­dit oppoſita quin poſſit admitti. Iteꝫ ſi aliquid eſſentialiter incluſum in aliqͦ