Utrum cum determinatione ⁊ certitudine ſue ſcientie poſſit ſtare aliqua cōtingentia ex parte rerū in exn̄tia. 29. ¶ Diſtinctio. xl. ¶ Predeſtinatorum nullus ⁊cͣ. Utrū predeſtinatus poſſit dānari. 236 ¶ Diſtinctio. xli. ¶ Si aūt querimus ⁊c̄. Utrū ſit aliqd̓ meritum predeſtinatōis vel reprobationis. 232. ¶ Diſtinctio. xlij. ¶ Nunc aūt de omīpotentia ⁊cͣ. Utrum deum eſſet omnipotentem poſ ſit probari naturali ratione. 240. ¶ Diſtinctio. xliij. ¶ Quidam tamē de ſuo ſenſu ⁊cͣ. Utrū prima rō impoſſibilitatis rei fien de ſit ex ꝑte dei vel rei factibil̓. 241. ¶ Diſtinctio. xliiij. ¶ Nunc illud reſtat ⁊cͣ. Utrum deus potuit res melius feciſſe ꝙͣ fecit. 243. Utrū deus poſſit facere aliter res ꝙͣ ab ipſo ordinatum eſt fieri. 243 ¶ Diſtinctio. xlv. ¶ Iam de voluntate dei ⁊cͣ. Utrū deꝰ ab et̓no voluit alia a ſe. 244. ¶ Diſtinctio. xlvi. ¶ Hic oritur queſtio ⁊cͣ. Utrum voluntas dei beneplaciti ſemꝑ impleatur. 244. ¶ Diſtinctio. xlvij. ¶ Uoluntas dei ſemper efficax eſt. Utrum permiſſio diuina ſit aliqͥs actuſ voluntatis diuine. 245. ¶ Diſtinctio. xlviij. ¶ Illud quoqꝫ nō eſt p̄termittendū ⁊cͣ. Utrū voluntas humana uel generalius vtrū volūtas creata ſit bona moralit̓ quandocunqꝫ conformet̉ voluntati in create. 245 Finis.
zum Hauptmenü