Liber am corpuſcula infinite diuidi: cū tamē ad eas tenuitates vel minutias peruentū fuerit qͣs viſas meminimꝰ exiliores minutioreſqꝫ phā taſias iam nō poſſumꝰ intueri: qͣꝫuis rō nō de ſinat ꝑſequi ac diuidere. Ita nulla corꝑalia ni ſi aūt ea que meminimus aut ex his que me­minimus cogitamus. De menſura ⁊ numero ⁊ pondere quorū ſil̓itudo ſit in memoria ⁊ viſione ⁊ voluntate. Capitulum. XI. Ed qꝛ numeroſe cogitari pn̄t que ſi gillatim ſunt imp̄ſſa memorie: vide tur ad memoriā mēſura: ad viſionē vero nūerus ꝑtinere. Quia lꝫ innūerabil̓ ſit multiplicitas taliū viſionū. ſingulis tn̄ in me­moria p̄ſcriptus eſt intrāſgreſſibilis modus. Mēſura igit̉ in memoria: in viſiōibꝰ numerꝰ apparet: ſicut in ip̄is corꝑibus viſibilibꝰ mēſu­ra quedā eſt: cui numeroſiſſime coaptat̉ ſen­ſus videntiū: ⁊ ex vno viſibili multoꝝ cernen tiū format̉ aſpectꝰ: ita vt etiā vnꝰ ꝓpter duo­rū oculoꝝ numeꝝ plerūqꝫ vnā rem gemina­tā ſpecie videat: ſicut ſupͣ docuimꝰ. In his gͦ rebus vn̄ viſiones exprimunt̉ q̄dā menſura e In ip̄is aūt viſionibꝰ numerꝰ. Uolūtas vero q̄ iſta ꝯiungit ⁊ ordinat: ⁊ quadā vnitate co­pulat: nec ſentiēdi aūt cogitādi appetitū niſi ī his rebus vn̄ viſiones formant̉ acqͥeſcēs col­locat ponderi ſimilis ē. Quapropter hec tria menſurā: numeꝝ pondꝰ etiā in ceteris oībus rebꝰ animaduertēda p̄libauerim. Nūc interī volūtatē copulatricē rei viſibilis atqꝫ viſiōis qͣſi ꝑentis ⁊ ꝓlis: ſiue in ſentiēdo ſiue in cogi­tādo: nec parentē nec ꝓlē dici poſſe: quō va­lui ⁊ quibꝰ valui demōſtraui. Un̄ tp̄s admo­net hac eandē trinitatē in īteriore hoīe reqͥre re: atqꝫ ab iſto d̓ quo tādiu locutꝰ ſum aīali at qꝫ carnali qͥ exterior d̓r introrſus tende̓. Ubi ſperamꝰ inuenire nos poſſe ẜm trinitatē ima­ginē dei conatꝰ nr̄os illo ip̄o adiuuāte) quem omnia: ſicut res ip̄e indicat: ita etiaꝫ ſctā ſcri­ptura in mēſura ⁊ numero ⁊ pondere diſpo­ſuiſſe teſtatur. Explicit liber vndecimus Incipiunt capitula libri duodecimi. j Quid ſit ꝙ etiā in aīo nr̄o intelligendū ſit ad exteriorē hoīem pertinere. ij Corꝑales ſenſus cōes nobis eſſe cū pe­coribꝰ: ſed ꝓpriū eſſe hoīs de his q̄ ſenſu corporis cōprehendit ſecun­dum eternas iudicare rationes. iij Actiones corporales ita demum eſſe re ctas ſi eis regendis mentis intelle­ctuale p̄fuerit iiij Quid interſit inter illud quo mens in­clinatur ad temporalia. ⁊ illud quo contemplatur eterna. v De opinione eorum qui coniugio ma­ſculi ⁊ femine ⁊ eorum proli diuinā comparant trinitatem. vj Ꝙ homo non ad vnius in trinitate per ſone ſed ad totius trinitatis imagi­nem ſit creatus. vij De eo qd̓ apl̓s dicit virū eſſe imaginem dei: mulierē aūt gloriā viri viij Quibus ꝓgreſſibus mens corꝑalium vſu ⁊ imagine delectata: ab eterno­rum contemplatione deficiat. ix Ꝙ pernicioſe relicto cōmuni bono: pri uata querantur. x Que ſit humana temptatio. ⁊ qd̓ pctm̄ extra corpus habeat̉ xi Quibꝰ demutatōibꝰ hō ab imagine dei in ſimilitudinē pecoris delabatur xij Ꝙ cōꝑabilis ſit primoꝝ hoīm preuari­catione mens q̄ ad amorē tꝑaliū ſen ſu eſt tracta corporeo. xiij De eoꝝ ſnīa qui in vno hoīe mentē in ꝑ ſona viri: ſenſuꝫ aūt corꝑis in ꝑſona mulieris accipiendū eſſe dixerunt. xiiij In que officia proprie ſapientia ⁊ ſcien tia dei dantur. xv De opinione platonis qua credidit aīaſ aliā vitam priuſqͣꝫ corporibus indue rentur habuiſſe. Aurelij auguſtini epiſcopi de trinitate liber duodecimus incipit. Quid ſit ꝙ etiā in aīo noſtro intelligendū ſit ad exteriorem hoīem pertinere. Ca. j. Ge nunc videamus vbi ſit quaſi quoddam hominis exterioris in terioriſqꝫ confinium. Quicquid em̄ habemus in animo commu­ne cum pecore recte adhuc dicitur ad exteri­orem hominem pertinere. Non em̄ ſolū cor­pus homo exterior deputabitur: ſꝫ adiuncta quadam vita ſua qua compages corporis et oēs ſenſus vigent: quibus inſtructus eſt ad exteriora ſentienda. Quorum ſenſorum ima gines infixe in memoria cum recordando re­uiſuntur: res adhuc agit̉ ad exteriorem ho­minem pertinens. Atqꝫ in his omnibus non diſtamus a pecore: niſi ꝙ figura corporis non proni ſed erecti ſumus. Qua in re admoneꝫ